Χαραλαμπία Χρίστου

SUCCESS IS NOT SETTING LIMITS TO YOUR WANTS AND NEEDS

#TheJourneyToMySuccess

Επιτυχία είναι να μην βάζεις περιορισμούς στα μπορώ και τα θέλω σου

Δεν έμαθα κάτι άλλο, έτσι γεννήθηκα. Οι επιπλοκές την ώρα της γέννησής μου είχαν ως αποτέλεσμα την αναπηρία μου. Γύρω στα δέκα μου ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα διαφορετική, όταν μια συμμαθήτριά μου, μου είπε: «Εσύ με το χέρι που έχεις, δεν θα μπορέσεις να γίνεις τίποτε στη ζωή σου». Θυμάμαι ακόμα τον τρόπο με τον οποίο κατέβασα το βλέμμα μου για να δω το χέρι μου. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που το είδα με άλλον τρόπο, σαν να ήταν ξένο.

Από εκείνη τη στιγμή, τα λόγια της συμμαθήτριάς μου όλο και μεγάλωναν μες το μυαλό μου και με πήρε από κάτω. Σκεφτόμουν συνέχεια «Τι θα έκανα μια ζωή στην οποία δεν θα μπορούσα να γίνω τίποτα;». Μια μέρα δεν άντεξα και αποφάσισα να μιλήσω. Πήγα στη δασκάλα μου, την κυρία Ελένη και της τα είπα όλα. Είχε πάντα τον τρόπο της μαζί μου, μέχρι και σήμερα! «Θηρίο μου, άνθρωποι σαν εσένα αλλάζουν τον κόσμο», μου είπε, και άλλαξε τον κόσμο μου. Ήταν ο πρώτος μου εμβολιασμός για να ακολουθήσω τον δικό μου δρόμο. Ένας μόνο άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή χρειάζεται να πιστέψει σε σένα και θα είναι η κινητήρια δύναμη για όλη σου τη ζωή. Μπορώ να πω με σιγουριά πως η κυρία Ελένη ήταν ο δικός μου ΕΝΑΣ.

«Ένας μόνο άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή χρειάζεται να πιστέψει σε σένα και θα είναι η κινητήρια δύναμη για όλη σου τη ζωή»

Χαραλαμπία

Κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια. Δεν αντιμετώπισα κάτι άλλο. Με τα μαθήματα δεν είχα ποτέ πρόβλημα, ήμουν πάντα καλή μαθήτρια, άριστη. Έδωσα εξετάσεις και πέρασα μαθηματικός στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Άρχισα τις σπουδές μου, όμως ένιωθα πως κάτι έλειπε, δεν εκπλήρωνα τον σκοπό μου. Τυχαία μια μέρα είδα στο διαδίκτυο για το πρόγραμμα «Βρες τον δρόμο σου» του Πανεπιστημίου Frederick. Το πρόγραμμα αυτό, μέσα από διάφορες δραστηριότητες επαγγελματικού προσανατολισμού σε βοηθούσε «να βρεις τον δρόμο σου» και να διεκδικήσεις υποτροφία για το πρόγραμμα σπουδών της επιλογής σου. Αμέσως σκέφτηκα «Γιατί όχι;» και δήλωσα συμμετοχή. Ίσως περισσότερο ν’ αποζητούσα αυτό το σπρώξιμο, την επιβεβαίωση η οποία όντως ήρθε. Μετά από το τέλος του προγράμματος ήμουν πεπεισμένη. Έπρεπε να αλλάξω κλάδο σπουδών. Η αλλαγή ήταν δύσκολη, τόσο για να προετοιμάσω τον εαυτό μου όσο και για τους γύρω μου, παρόλα αυτά το έκανα, και δεν μετάνιωσα ούτε για μια στιγμή.

«Τα όρια πολλές φορές εμείς τα βάζουμε. Η χειρότερη αναπηρία δεν βρίσκεται στο σώμα. Η πιο μεγάλη αναπηρία είναι το να μην την αποδέχεσαι. Η αναπηρία δεν είσαι εσύ. Είσαι ένας άνθρωπος που έχεις μια αναπηρία. Μα πάνω απ’ όλα είσαι ο άνθρωπος. Ένας υπέροχος άνθρωπος όπως όλοι»

Χαραλαμπία

Ακολούθησα το πρόγραμμα της Κοινωνικής Εργασίας. Στην Κοινωνική Εργασία νιώθω πως μπορώ να δώσω το 100% του εαυτού μου. Δεν έχω κανένα περιορισμό. Νιώθω πως με άλλαξε, πως με έπλασε ως άνθρωπο. Το Πανεπιστήμιο Frederick, οι καθηγητές και οι συμφοιτητές μου, μου επιβεβαιώνουν κάθε μέρα πως έκανα τη σωστή επιλογή τόσο στον κλάδο σπουδών μου όσο και στο Πανεπιστήμιο που επέλεξα. Όμως την πιο μεγάλη επιβεβαίωση την πήρα μέσα από την πρακτική μου άσκηση που έκανα στο πλαίσιο του προγράμματος σπουδών μου. Μέσα από αυτή, έμαθα πως ο κάθε άνθρωπος έρχεται στη ζωή για να εκπληρώσει έναν σκοπό και ο δικός μου σκοπός είναι να κάνω τη διαφορά έστω και στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.

Αυτό που ξεχώρισα αμέσως στο Πανεπιστήμιο Frederick, και που με έκανε να σιγουρευτώ για την επιλογή μου, ήταν ο ανθρωποκεντρικός του χαρακτήρας. Η προσωπική σχέση που αναπτύσσεις τόσο με τους καθηγητές όσο και με το διοικητικό προσωπικό. Δεν είναι ένα απρόσωπο Πανεπιστήμιο και δεν είσαι απλά ένας φοιτητής που βρίσκεσαι εκεί για να μάθεις. Αναπτύσσεις σχέσεις με άτομα τα οποία σε στηρίζουν σε κάθε σου βήμα και αναπτύσσουν υπηρεσίες με γνώμονα την ενδυνάμωση και την προσωπική και ακαδημαϊκή ανάπτυξη του κάθε φοιτητή.

Από την πρώτη στιγμή ένοιωσα ότι στο Πανεπιστήμιο Frederick και ειδικότερα στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας πιστεύουν πραγματικά στον κάθε φοιτητή και προσπαθούν να αναδείξουν τις δυνατότητες σου. Εμένα προσωπικά δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι με αντιμετώπισαν ως ένα άτομο με αναπηρία, παρά μόνο ως ένα ξεχωριστό το άτομο με μόνο δυνατότητες.

Αν μπορούσα να πω κάτι στον καθένα που νιώθει πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα λόγω της αναπηρίας του είναι πως: «Τα όρια πολλές φορές εμείς τα βάζουμε. Η χειρότερη αναπηρία δεν βρίσκεται στο σώμα. Η πιο μεγάλη αναπηρία είναι το να μην την αποδέχεσαι. Η αναπηρία δεν είσαι εσύ. Είσαι ένας άνθρωπος που έχεις μια αναπηρία. Μα πάνω απ’ όλα είσαι ο άνθρωπος. Ένας υπέροχος άνθρωπος όπως όλοι».

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search