Ερμιόνη Τζηρίδου

SUCCESS IS HAVING PEOPLE IN YOUR LIFE THAT BELIEVE IN YOU MORE THAN YOU BELIEVE IN YOURSELF

#TheJourneyToMySuccess

Επιτυχία είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που θα πιστέψουν σ’ εσένα περισσότερο κι από εσένα

Μέχρι τα 7 μου έμενα με τη μητέρα μου στη Μόσχα. Φύγαμε από την Ελλάδα για τη Μόσχα μετά το χωρισμό των γονιών μου, προσπαθώντας να κτίσουμε εκεί τη ζωή μας από το μηδέν. Επειδή όμως όλη η οικογένεια της μητέρας μου, οι αδερφές της και η γιαγιά μου, μετακόμισαν μόνιμα στην Κύπρο, η μητέρα μου αποφάσισε να μετακομίσουμε κι εμείς, στέλνοντας πρώτα εμένα. Στην αρχή έμενα με τη γιαγιά μου και μετά από λίγο καιρό εγκαταστάθηκε και η μητέρα μου στην Κύπρο. Όχι όμως για πολύ, καθώς αναγκάστηκε να μεταβεί στο εξωτερικό για να εργαστεί, έτσι ώστε να μην μου λείψει τίποτα και για να είμαι εγώ καλά. Είχαμε όμως συνεχή επικοινωνία και κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι την έβλεπα.

Λίγο πριν να κλείσω τα 8, πήγα πρώτη δημοτικού. Ήμουν δύο χρόνια μεγαλύτερη από τους συμμαθητές μου και δεν μιλούσα καθόλου ελληνικά γιατί τα είχα ξεχάσει όσο έμενα στη Μόσχα. Αυτό με επηρέασε πολύ αρνητικά γιατί τον πρώτο χρόνο συχνά γινόμουν στόχος ρατσιστικών σχολίων και συμπεριφορών από τους συμμαθητές μου. Όμως μέσα σε τρεις μήνες κατάφερα να μιλώ άπταιστα ελληνικά! Δεν το έβαλα κάτω και πείσμωσα μέχρι να τα καταφέρω!

Στην τρίτη γυμνασίου, όταν πήγα με τη γιαγιά μου να παραλάβουμε τον έλεγχο με τους βαθμούς μου από τον καθηγητή μου, αυτός με ρώτησε τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω. Όταν του είπα αυθόρμητα δημοσιογράφος, αυτός με παρότρυνε να σκεφτώ και τον δρόμο της νομικής. Λες και κάτι ήξερε! Λες και κάτι είδε που εγώ δεν το είχα δει μέχρι τότε! «Να ξέρεις όλους τους νόμους απ’ έξω για να μην μπορεί ποτέ κανείς να σε ξεγελάσει», μου είπε. Αυτό που μου είπε με έκανε να σκεφτώ πολύ σοβαρά αυτή την προοπτική. Και ευθύς αμέσως έβαλα πλώρη για τον επόμενο μου στόχο που δεν ήταν άλλος από το να περάσω Νομική στην Κύπρο.

Την πρώτη λυκείου την ολοκλήρωσα σχετικά εύκολα, όπως και τη δευτέρα λυκείου, με τον έλεγχό μου να γράφει άριστα! Κι εκεί που νόμιζα ότι είχα βρει τον δρόμο μου προς την επιτυχία και την επίτευξη του στόχου μου, συνέβη κάτι απρόσμενο που με έριξε πολύ ψυχολογικά. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν χαμένη. Η γιαγιά μου δεν με άφησε ποτέ μόνη μου. Ενώ βρισκόμουν στα όρια της κατάθλιψης, καθόταν δίπλα μου ώρες ατελείωτες και συχνά οι συζητήσεις μας έφερναν δάκρυα βλέποντας ότι δεν μπορούσε να με βοηθήσει. Έβλεπα τη στεναχώρια και την ανησυχία στα μάτια της. Ώσπου μια μέρα μου είπε «Πουλάκι μου», έτσι με προσφωνεί ακόμη μέχρι και σήμερα, «Πρέπει να σταθείς και πάλι στα πόδια σου. Είσαι καλή μαθήτρια και είναι κρίμα να πάνε χαμένοι οι κόποι σου. Πρέπει να επενδύσεις ξανά στον εαυτό σου». Αυτή της η κουβέντα ήταν που με έβαλε ξανά στον δρόμο μου.  

«Η γιαγιά είναι για μένα η ηρωίδα μου! Αυτή που πίστεψε σ’ εμένα πρώτη απ’ όλους. Ήταν πάντοτε παρούσα σε όλα. Εκεί δίπλα μου, άγρυπνος φρουρός των ονείρων μου! Μου έμαθε να αγαπώ ανιδιοτελώς, να στοχεύω ψηλά και να μην απογοητεύομαι. Δίπλα της έμαθα τι θα πει συνείδηση, φιλότιμο, εκτίμηση και σεβασμός για τον εαυτό σου και για τους άλλους»

Ερμιόνη

Αποφάσισα να βρω μια δουλειά παράλληλα με το σχολείο για να απασχολώ συνεχώς το μυαλό μου αλλά και για να μην επιβαρύνω, πλέον, τους δικούς μου οικονομικά. Είχα παράλληλα το σχολείο, τα ιδιαίτερα και τη δουλειά και καθόλου χρόνο για να σκέφτομαι τα δικά μου προβλήματα. Η ιδανική λύση! Ξύπνημα στις 6 το πρωί, περπάτημα μέχρι το σχολείο (έμενα Παλλουριώτισσα και πήγαινα Λύκειο Ακροπόλεως!) φορτωμένη με την τσάντα του σχολείου, την τσάντα για τα ιδιαίτερα και μια τσάντα ρούχα για να αλλάξω στη δουλειά. Έβαζα τη γιαγιά να με ξυπνά κατά τις 4 το πρωί για να διαβάσω τα μαθήματα. Στο τέλος της χρονιάς κι ενώ συνέχιζα ακόμα το ίδιο τρελό πρόγραμμα, έδωσα παγκύπριες εξετάσεις. Βαθμός και πάλι άριστα, 19.16/ 20. Αλλά όχι αρκετός για να περάσω Νομική στο δημόσιο πανεπιστήμιο που είχα επιλέξει. Ήταν για μένα η πρώτη μου αποτυχία, ή τουλάχιστον εγώ έτσι τη βίωνα. Ένιωθα ότι δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Είχα περάσει όμως Ιστορία Αρχαιολογία και αποφάσισα να αρπάξω αυτή την ευκαιρία που μου δόθηκε και να πάω να δοκιμάσω. Δεν με κέρδισε όμως ούτε το πρόγραμμα, ούτε τα μαθήματα, αλλά ούτε και ο τρόπος διδασκαλίας. Αποφάσισα να το εγκαταλείψω.

«Οι καθηγητές στο Frederick, μου έδιναν πολλά. Και δεν εννοώ μόνο γνώσεις. Η στήριξή τους ήταν τεράστια. Βρήκα άτομα να πιστέψουν σ’ εμένα περισσότερο και από εμένα. Και όταν ενημερώθηκα για τη φετινή καμπάνια επικοινωνίας του Πανεπιστημίου στην οποία συμμετείχα και η ίδια, σκέφτηκα ότι πρέπει να γράφτηκε για μένα!»

Ερμιόνη

Ενώ συνέχισα να δουλεύω, δίνω και πάλι παγκύπριες εξετάσεις με χειρότερα όμως αποτελέσματα αυτή τη φορά. Ο στόχος απομακρυνόταν. Άρχισα να απογοητεύομαι αλλά δεν το έβαλα κάτω. Κάπου εκεί ανάμεσα στην απογοήτευση και στον εσωτερικό επαναπροσδιορισμό μου, άκουσα για το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Frederick. Αποφάσισα να γραφτώ. Αυτή ήταν για μένα μια νέα αρχή. Ένιωσα ότι τότε γύριζα σελίδα και άρχισα να γράφω την ιστορία μου και πάλι από την αρχή. Επιτέλους πραγματοποιούσα το όνειρο. Φοβερό συναίσθημα! Άρχισα να νιώθω καλά με τον εαυτό μου, μετά από πάρα πολύ καιρό.

Αυτό που με εντυπωσίασε στο Frederick ήταν ότι οι καθηγητές μας, μας ήξεραν με το μικρό μας όνομα. Δεν ήμασταν απλά ένας αριθμός. Μέσα στην τάξη γινόταν κανονική συζήτηση και όλοι έπαιρναν τον λόγο για να εκφράσουν την άποψή τους. Οι καθηγητές μου έδιναν πολλά. Και δεν εννοώ μόνο γνώσεις. Η στήριξή τους ήταν τεράστια. Βρήκα άτομα να πιστέψουν σ’ εμένα περισσότερο και από εμένα. Και όταν ενημερώθηκα για τη φετινή καμπάνια επικοινωνίας του Πανεπιστημίου στην οποία συμμετείχα και η ίδια, σκέφτηκα ότι πρέπει να γράφτηκε για μένα! Όλα αυτά που αναφέρει, ισχύουν στη δική μου περίπτωση.

Άτομα όπως η κυρία Μαριλένα Χριστοφή, η λειτουργός της γραμματείας του Τμήματός μας, αλλά και ο καθηγητής μου κύριος Κωνσταντίνος Κουρούπης στάθηκαν δίπλα μου, πίστεψαν στις ικανότητές μου και με παρότρυναν να αναζητώ συνεχώς το κάτι παραπάνω. Γι’ αυτό όταν ο κύριος Κουρούπης μας ενημέρωσε για τη διοργάνωση ενός Μοντέλου Προσομοίωσης των Ηνωμένων Εθνών που θα πραγματοποιείτο στη Θεσσαλονίκη, δεν χάσαμε καθόλου χρόνο και δηλώσαμε συμμετοχή. Σε κάθε διοργάνωση «Μοντέλου Προσομοίωσης Ηνωμένων Εθνών», οι συμμετέχοντες ερευνούν μια χώρα, αναλαμβάνουν ρόλο διπλωμάτη, διερευνούν διεθνή θέματα, συνεξετάζουν, μελετούν, συμβουλεύονται και κατόπιν αναπτύσσουν λύσεις σε παγκόσμια ζητήματα. Ήταν μια όμορφη εμπειρία την οποία επανέλαβα και στη Ρόδο και μετέπειτα και στη Νίκαια.

Για μένα ήταν πολύ σημαντικές εμπειρίες που με κάνουν να νιώθω ευγνώμων προς το Πανεπιστήμιό μου που μου έδωσε την ευκαιρία να τις πραγματοποιήσω. Τέτοιες διοργανώσεις ουσιαστικά μας επέτρεπαν να εφαρμόσουμε στην πράξη όλα αυτά που μαθαίναμε στις διαλέξεις των μαθημάτων.

Μετά από όλες αυτές τις εμπειρίες ήρθε και η σειρά του Frederick να πραγματοποιήσει το δικό του Μοντέλο Προσομοίωσης Ηνωμένων Εθνών, το FREDMUN. Φοιτητές και καθηγητές αφοσιωθήκαμε στην πραγματοποίησή του και οι γνωριμίες που κάναμε μέσω των προηγούμενων παρόμοιων διοργανώσεων μας εφοδίασαν με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να μπορέσουμε να το κάνουμε με μεγάλη επιτυχία. Φέτος τον Νοέμβριο θα πραγματοποιηθεί το 2ο FREDMUN. Η εμπειρία αυτή μου πρόσφερε πολλά. Διεύρυνα τις γνώσεις μου, καλλιέργησα κριτική σκέψη γιατί έμαθα να κάνω τη δική μου έρευνα για διάφορα θέματα, αλλά κυρίως απέκτησα αυτοπεποίθηση και πίστη στον εαυτό και στις ικανότητές μου.

«Αυτό που κρατώ απ’ όλο αυτό το όμορφο ταξίδι είναι ότι το Frederick πίστεψε στην Ερμιόνη. Και στο τι μπορεί να κάνει η Ερμιόνη. Με στήριξε, με εκτίμησε, μου πρόσφερε μοναδικές εμπειρίες και ευκαιρίες επειδή απλά πίστεψε σ’ εμένα»

Ερμιόνη

Μετά την αποφοίτησή μου έβαλα νέο στόχο και τον Σεπτέμβρη θα πραγματοποιήσω την άσκησή μου στο δικηγορικό γραφείο ενός καθηγητή μου που με ενέπνευσε περισσότερο στη μάχιμη δικηγορία, του κύριου Σάββα Αγγελίδη. Την ήρεμη μας δύναμη. Έτσι τον νιώθαμε μέσα στην τάξη και αυτή του την ηρεμία μας τη μετέδιδε μαζί με τις γνώσεις του.

Αυτό που κρατώ απ’ όλο αυτό το όμορφο ταξίδι είναι ότι το Frederick πίστεψε στην Ερμιόνη. Και στο τι μπορεί να κάνει η Ερμιόνη. Με στήριξε, με εκτίμησε, μου πρόσφερε μοναδικές εμπειρίες και ευκαιρίες επειδή απλά πίστεψε σ’ εμένα. Όλα αυτά μαζί με τη δική μου επιμονή και πείσμα, αλλά και την υποστήριξη και πίστη της γιαγιάς κατάφεραν να με βοηθήσουν να ξεπεράσω όλα τα εμπόδια. Η γιαγιά είναι για μένα η ηρωίδα μου! Αυτή που πίστεψε σ’ εμένα πρώτη απ’ όλους, από τότε που ήμουν μωρό. Ήταν πάντοτε παρούσα σε όλα. Εκεί δίπλα μου, άγρυπνος φρουρός των ονείρων μου! Μου έμαθε να αγαπώ ανιδιοτελώς, να στοχεύω ψηλά και να μην απογοητεύομαι. Δίπλα της έμαθα τι θα πει συνείδηση, φιλότιμο, εκτίμηση και σεβασμός για τον εαυτό σου και για τους άλλους.

Αν είχα ένα μαγικό ραβδί στα χέρια μου και κάποιος μου έλεγε να πάω πίσω και να αλλάξω κάτι στη ζωή μου, δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα. Σε όλη μου τη μέχρι σήμερα διαδρομή κράτησα κάτι που μου είχε πει ένα καθηγητής στο σχολείο «Η πέτρα όταν ξεκινάει να κατεβαίνει από το βουνό, είναι άγουρη, ακατέργαστη, γεμάτη αιχμές και εξογκώματα. Περνά από διάφορες αναταράξεις και στροβιλίσματα μέχρι να καταλήξει ως λείο, μαλακό και όμορφο πια βότσαλο στη θάλασσα. Τέτοιος άνθρωπος είσαι Ερμιόνη», μου είχε πει. Πέρασα από πολλές δυσκολίες αλλά στο τέλος έφτασα μέχρι τη θάλασσα και απολαμβάνω πια τα όμορφα ηλιοβασιλέματα που μου προσφέρει.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search