Ανδρέας Σταφυλάρης

SUCCESS IS LEARNING FROM YOUR MISTAKES

#TheJourneyToMySuccess

Επιτυχία είναι να μαθαίνεις από τα λάθη σου

Μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό της επαρχίας Λάρνακας και φοίτησα σε ένα μικρό σχολείο χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Πάντα μου άρεσε η μηχανική και σκεφτόμουν ότι θα γινόμουν είτε αρχιτέκτονας είτε ηλεκτρολόγος μηχανικός. Όταν παρακάθησα στις παγκύπριες εξετάσεις, πέρασα σ’ ένα ΤΕΙ στην Ελλάδα. Καθώς έκανα τη στρατιωτική μου θητεία, μιλώντας με κάποιους φίλους μου, μου είπαν ότι μπορεί το πτυχίο μου να είχε πρόβλημα με το ΕΤΕΚ. Έκανα κάποια έρευνα και είδα ότι όντως έτσι ήταν τα πράγματα. Αποφάσισα να γραφτώ στο Πανεπιστήμιο Frederick γιατί μου είπαν ότι ήταν πολύ δυνατό στο Engineering.

Στην αρχή όλα ήταν ωραία. Ήμουν ενθουσιασμένος που μετακόμισα στη Λευκωσία και εύκολα έκανα παρέες. Γνώρισα πολλούς φοιτητές που τα διαμερίσματά μας ήταν δίπλα δίπλα και αρχίσαμε να κάνουμε αυτό που πολλοί περιγράφουν ως φοιτητική ζωή. Πηγαίναμε έξω για βόλτες, για καφέ, για σουβλάκι.

Το πρώτο εξάμηνο πέρασε πάρα πολύ γρήγορα και ήρθαν τα πρώτα αποτελέσματα. Έπαθα σόκ! Είχα αποτυχίες σε αρκετά μαθήματα. Τότε ήταν που άρχισα να σκέφτομαι «Άραγε διάβασα όσο έπρεπε; Θα μπορούσα να διάβαζα περισσότερο;». Η αλήθεια είναι ότι στην τάξη έβλεπα ότι οι υπόλοιποι συμφοιτητές μου καταλάβαιναν το τι γινόταν περισσότερο από εμένα. Εγώ φαίνεται ότι είχα πολλά κενά. Αντί όμως να μιλήσω σε κάποιον καθηγητή μου γι’ αυτό και να κάνω κάτι, έλεγα «αύριο θα προσπαθήσω περισσότερο και θα τα καταφέρω». Ποτέ δεν το έκανα όμως. Η εύκολη λύση και διέξοδος ήταν η φοιτητική ζωή. Αντί να αντιμετωπίσω τα προβλήματα που είχα μπροστά μου προσποιούμουν σε όλους ότι δεν υπήρχαν (ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό).

«Η εύκολη λύση και διέξοδος ήταν η φοιτητική ζωή. Αντί να αντιμετωπίσω τα προβλήματα που είχα μπροστά μου προσποιούμουν σε όλους ότι δεν υπήρχαν (ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό). »

Ανδρέας

Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν όταν μιλούσα με τους γονείς μου. Δεν ήξεραν τίποτα. Δεν τολμούσα να τους πω τίποτα. Ντρεπόμουν. Στο στρατό είχα ένα παλιό αυτοκίνητο και ο πατέρας μου, μου είχε πει ότι αν τα πήγαινα καλά στο Πανεπιστήμιο θα μου αγόραζε ένα πιο καλό. Μου το πήρε πριν τελειώσει το πρώτο εξάμηνο. Όταν είδα τα αποτελέσματά μου λοιπόν ήθελα ν’ ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Δεν τολμούσα να του το πω. Ένιωθα φοβερές τύψεις. Βλέποντας πίσω, τώρα καταλαβαίνω ότι δεν είχα την κρίση και τις απαραίτητες δεξιότητες για να χειριστώ τις δυσκολίες που αντιμετώπιζα.

Όταν ήμουν μόνος μου, σκεφτόμουν ότι δεν θα έβγαινα έξω. Θα διάβαζα. Έρχονταν στο μυαλό μου τα λόγια των καθηγητών μου για το πως να διαβάζουμε, αλλά παρόλα αυτά, μέσα μου ένιωθα ότι δεν υπήρχε σωτηρία. Κάποιοι συμφοιτητές μου προσπάθησαν να με βοηθήσουν. Μου έλεγαν να διαβάσουμε μαζί. Δεν είναι εύκολο όμως να βοηθήσεις κάποιον που νιώθει ότι δεν μπορεί να βοηθηθεί.

Πολλές φορές σκεφτόμουν ότι ζούσα ένα κακό όνειρο και ότι θα ξυπνούσα και όλα θα ήταν μια χαρά, θα τελείωνε ο εφιάλτης. Ένιωθα ότι ζούσα τη ζωή κάποιου άλλου. Ότι αυτή η ζωή δεν μου άρμοζε.

Στην αρχή κάποιου εξαμήνου όταν πήγα να γραφτώ στο Πανεπιστήμιο, μου είπαν ότι δεν μπορούσαν να με γράψουν αν δεν έβλεπα κάποιον από την Υπηρεσία Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας.

Κατά τη διάρκεια εκείνης της πρώτης συνάντησης με την κυρία Νατάσσα Φρειδερίκου, ήταν η πρώτη φορά που είπα σε κάποιον ότι είχα πρόβλημα. Μέχρι εκείνη την ημέρα δεν είχα πει τίποτα σε κανένα. Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ήταν αν πραγματικά ήθελα να σπουδάσω Electrical Engineering. Αφού καταλήξαμε ότι όντως αυτή ήταν η επιλογή μου και ήταν κάτι το οποίο ήθελα να κάνω, αναλύσαμε λίγο τη στάση μου ως προς τις σπουδές μου. Εκεί ήταν που κατάλαβα ότι με τις πράξεις μου έβαζα εμπόδια στον εαυτό μου και ότι δεν θα γινόταν κάποιο θαύμα όπως ήλπιζα για να αλλάξουν τα πράγματα αν δεν άλλαζα πρώτα εγώ ο ίδιος. Θυμάμαι που μου είπε ότι αν ήθελα ν’ αλλάξω τα πράγματα, το Πανεπιστήμιο θα ήταν δίπλα μου και θα με στήριζε και ότι μπορούσα να τα καταφέρω. Είχα μεγάλη ανάγκη να ακούσω ότι κάποιος πίστευε ότι μπορούσα να τα καταφέρω.

«Είχα μεγάλη ανάγκη να ακούσω ότι κάποιος πίστευε ότι μπορούσα να τα καταφέρω.»

Ανδρέας

Λίγες μέρες μετά ενώ οδηγούσα το αυτοκίνητό μου με την κοπέλα μου μέσα, σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και της τα είπα όλα. Ήταν το δεύτερο άτομο που το μάθαινε. Στη συνέχεια το έμαθαν και οι γονείς μου. Ήταν όλοι πολύ υποστηρικτικοί και αυτό με έκανε να νιώθω περισσότερες τύψεις. Ο πρώτος χρόνος μετά την «αποκάλυψη» ήταν αρκετά δύσκολος. Είχα αρκετά κενά και το κυριότερο έπρεπε ν’ αλλάξω τη στάση μου προς το διάβασμα. Άρχισα να πηγαίνω στα γραφεία των καθηγητών μου στις ώρες γραφείου και ήθελα να αποδείξω σε όλους ότι μπορούσα να τα καταφέρω. Είχα τόσα άτομα που πίστεψαν σ’ εμένα και έπρεπε να τα καταφέρω πρώτα γι’ αυτούς και μετά για εμένα.

Ο ακαδημαϊκός μου σύμβουλος, ο κύριος Μαυροματίδης έγινε ο μέντοράς μου. Με έπαιρνε τηλέφωνο τις ώρες που ήξερε ότι είχα κενό και με αυτό τον τρόπο με ανάγκαζε να πάω να τον δω. Δεν ήταν υποχρεωμένος να το κάνει αλλά με έκανε να νιώσω ότι πραγματικά ήθελε να με βοηθήσει.

Στο τέλος εκείνου του χρόνου ένιωσα ότι αυτό που έκανα είχε αποτέλεσμα, ένιωσα ότι κάτι μπορούσα να κάνω και αυτό ήταν που μου έδωσε την ώθηση για να συνεχίσω να προσπαθώ. Έμπαινα θυμάμαι στην πλατφόρμα του Πανεπιστημίου απ’ όπου μπορούσαμε να δούμε τους βαθμούς μας και το ότι έβλεπα γραμμένους τους βαθμούς μου και δεν ήταν αποτυχίες με βοηθούσε πολύ. Ένιωθα ότι ήταν πραγματικό αυτό που γινόταν.

Άρχισα να νιώθω περισσότερη αυτοπεποίθηση όταν πήγαινα στα διαγωνίσματα. Ένιωθα ότι υπήρχε ελπίδα και σιγά σιγά άρχισα να νιώθω σαν «φυσιολογικός φοιτητής». Η μηχανή είχε αρχίσει να δουλεύει.

Φέτος αποφοίτησα. Το βράδυ της αποφοίτησης ένιωσα μια απίστευτη ελευθερία. Ένιωθα ότι μπορούσα να καταπιώ με μεγαλύτερη ευκολία. Μπορώ να κάνω όνειρα. Σκέφτηκα ακόμα και για μεταπτυχιακό.

«Στο τέλος συνειδητοποίησα ποιος είμαι και τι δύναμη έχω μέσα μου και αυτό μου δίνει δύναμη και εφόδια για το πως θα προχωρήσω με τη ζωή μου. Έμαθα επίσης ότι στη ζωή μαθαίνεις πιο πολλά όταν κάνεις λάθη παρά όταν όλα πηγαίνουν μια χαρά. »

Ανδρέας

Νομίζω ότι σήμερα έχω περισσότερο γνώθι σ' Αυτόν. Το Frederick ως Πανεπιστήμιο μπορεί να σου προσφέρει πολλά στον τομέα σου αλλά εμένα ως Ανδρέα μου έμαθε πολλά και στον τρόπο σκέψης μου. Στο τέλος συνειδητοποίησα ποιος είμαι και τι δύναμη έχω μέσα μου και αυτό μου δίνει δύναμη και εφόδια για το πως θα προχωρήσω με τη ζωή μου. Έμαθα επίσης ότι στη ζωή μαθαίνεις πιο πολλά όταν κάνεις λάθη παρά όταν όλα πηγαίνουν μια χαρά.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search