Άννα Μιλτιάδου

WHEN YOU DO WHAT YOU WANT, SUCCESS WILL FIND YOU

#TheJourneyToMySuccess

Όταν κάνεις αυτό που θέλεις, η επιτυχία θα έρθει να σε βρει

Πριν καλά-καλά αποκτήσω εικόνα για το τι θέλω να γίνω ή ποιο επάγγελμα θα ακολουθήσω στο μέλλον, νομίζω πως - και αυτό το αντιλαμβάνομαι τώρα - από πολύ νωρίς το ένστικτο μού έδειξε το δρόμο που θα χάραζα. Θυμάμαι σε πολύ μικρή ηλικία να παρακολουθώ ταινίες της Disney στα αγγλικά και επειδή δεν καταλάβαινα τι έλεγαν, συγκρατούσα τις εικόνες και έπειτα τις σχεδίαζα πάνω σε μία κόλα χαρτί. Μάλιστα, η μητέρα μου μού είχε πει πως είχα σχεδιάσει πιστά, από μνήμης, τη Lola Bunny από το Space Jam.

Λίγο αργότερα, εκεί στην ηλικία των 10 ετών, έπαιρνα τα περιοδικά του πατέρα μου και έκοβα ό,τι μου έκανε εντύπωση. Με τις εικόνες που μάζευα, έφτιαχνα τα δικά μου κολάζ, κάτι σαν πρώιμα layouts διαφήμισης.

Στην προεφηβεία άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως όλο αυτό δεν ήταν απλώς μία παιδική τρέλα, αλλά κάτι πιο ουσιαστικό που με εκφράζει και με ικανοποιεί. Δεν μου αρκούσε πλέον το χαρτί, ήθελα πιο μεγάλη κλίμακα και αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στους τοίχους του δωματίου μου. Έκανα διάφορα σχέδια, χωρίς να έχω γνώση από τεχνικές και τεχνοτροπίες. Απλώς σχεδίαζα ελεύθερα και το αποτέλεσμα, εν τέλει, ήταν καλό.

Παρόλα αυτά ποτέ δεν ένιωθα πως ήθελα να γίνω ζωγράφος ή κάτι παρεμφερές. Όταν, για παράδειγμα, οι γονείς μου με είχαν γράψει σε summer school καλών τεχνών, βαρέθηκα από τα πρώτα μαθήματα και έφυγα.

Δεν μου άρεσαν τα καλούπια και τα στεγανά, ούτε τα περιθώρια και οι αυστηρές γραμμές. Στο σχολείο, όταν μας έβαζαν να σχεδιάζουμε διάφορα αντικείμενα, βαριόμουν φρικτά. Μπορούσα να αντιληφθώ τον λόγο για τον οποίο γινόταν αυτό, αλλά ποτέ δεν μου άρεσε όλη αυτή η αυστηρότητα και η ακρίβεια της ζωγραφικής. Αυτό ισχύει και σήμερα. Τα illustration που σχεδιάζω επιδιώκω να μην ακολουθούν, αυτό που λέμε, κοινή λογική και κανόνες. Εξ αιτίας αυτού, είχα και την πρώτη μου μεγάλη καλλιτεχνική απογοήτευση.

Τα χρόνια του σχολείου ήμουν ένα ιδιαίτερα ντροπαλό και συνεσταλμένο παιδί. Από τα παιδιά που ντρεπόντουσαν να σηκώσουν χέρι στην τάξη, ακόμα κι αν ήξεραν την απάντηση. Με τίποτα δεν ήθελα να είμαι το κέντρο της προσοχής. Είχα, όμως, ανάγκη την αποδοχή και φυσικά αν τα σχέδιά μου δεν άρεσαν, με πείραζε πολύ.

«Στην ηλικία των 10 ετών, έπαιρνα τα περιοδικά του πατέρα μου και έκοβα ό,τι μου έκανε εντύπωση. Με τις εικόνες που μάζευα, έφτιαχνα τα δικά μου κολάζ, κάτι σαν πρώιμα layouts διαφήμισης».

Άννα

Εκείνη την εποχή «έτρεχε» ένας διαγωνισμός από τον Δήμο Λεμεσού που ζητούσαν από τον κόσμο να σχεδιάσει το poster για τη Γιορτή του Κρασιού. Σχεδίασα κάτι και το έστειλα στον διαγωνισμό. Λίγο καιρό αργότερα μου απάντησαν πως είναι ωραίο το σχέδιο, αλλά δεν ξεχωρίζει καλά τι είναι. Με ταρακούνησε αυτή η απόρριψη και ήταν και ο λόγος που από τότε έως και σήμερα τα σχέδια μου είναι όλα πιο έντονα και επιβλητικά.

Ωστόσο στο Λύκειο βίωσα και την πρώτη μου μεγάλη χαρά. Είχα λάβει μέρος, θυμάμαι, σε έναν παγκόσμιο διαγωνισμό με θέμα την Αίγυπτο. Είχα ζωγραφίσει τη σαρκοφάγο του Τουτανχαμόν. Ήταν η πρώτη μου μεγάλη δουλειά, η οποία μάλιστα βραβεύτηκε με το 3ο βραβείο. Ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο από όλες τις απόψεις και ένιωθα πραγματικά περήφανη για εκείνο το σχέδιο.

Εκεί ήταν νομίζω που έγινε και το κλικ. Εκείνο ήταν το κομβικό σημείο που κατάλαβα πως έχω ένα ταλέντο το οποίο πρέπει να εξελίξω. Το ζήτημα ήταν, όμως, πως δεν ήξερα πού να στραφώ.

Ακόμη με θυμάμαι να παλεύω ανάμεσα σε δύο πεδία. Ένα του πατέρα μου που μου έλεγε να ασχοληθώ με την πληροφορική και ένα της μητέρας μου που μου έλεγε να κάνω ό,τι θέλω, αλλά να έχει σχέση με την τέχνη. Ένιωθα αρκετά μπερδεμένη για καιρό. Ήξερα πως και οι δύο ήθελαν το καλό μου, αλλά κανένα από τα δύο πεδία που μου πρότειναν δεν με κάλυπταν μέσα μου.

«Όταν ψάχναμε με τη μητέρα μου τα πανεπιστήμια, μπαίνοντας στο Frederick και βλέποντας όλα αυτά τα δέντρα που το περιβάλλουν, ένιωσα μια μεγάλη αγκαλιά να με υποδέχεται με τις καλύτερες προθέσεις. Έτσι αποφάσισα πως σε αυτό το πανεπιστήμιο θέλω να φοιτήσω και δεν μετάνιωσα στιγμή».

Άννα

Μια θεία μου ήταν αυτή που με «ξεκλείδωσε» και έδωσε λύση στους προβληματισμούς τους δικούς μου και των γονιών μου. Με τη βοήθειά της χαλάρωσαν και οι δύο και τελικά καταλήξαμε στο Graphic design, που αν το καλοσκεφτείς συνδυάζει και τα δύο πεδία κατά μία έννοια.

Ήξερα πως θα έμενα Κύπρο για σπουδές, αλλά δεν ήξερα πού θα φοιτούσα. Όταν ψάχναμε με τη μητέρα μου τα πανεπιστήμια τότε, για να δούμε τι προσφέρουν, μπαίνοντας στο Frederick και βλέποντας όλα αυτά τα δέντρα που το περιβάλλουν, ένιωσα μια μεγάλη αγκαλιά να με υποδέχεται με τις καλύτερες προθέσεις. Έτσι αποφάσισα πως σε αυτό το πανεπιστήμιο θέλω να φοιτήσω και δεν μετάνιωσα στιγμή.

Τότε δεν μπορούσα να το αντιληφθώ, περνώντας τα χρόνια όμως κατάλαβα πως αν δεν παθιαστώ με κάτι δεν μπορώ να αφοσιωθώ και να είμαι καλή σε αυτό. Κάπως έτσι επέλεξα να φοιτήσω και στο Πανεπιστήμιο Frederick.

Κύλησαν ήρεμα τα χρόνια των σπουδών μου. Το οξύμωρο μαζί μου είναι πως όσο out-of-the-box είναι η σκέψη μου όταν σχεδιάζω, τόσο επιμελής και οργανωμένη είμαι σε όλα τα υπόλοιπα. Και σε αυτό με βοήθησε πολύ και το κομμάτι της διαφήμισης που διδάχτηκα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου. Με έβαλε σε τάξη. Ήμουν από τις φοιτήτριες που προετοίμαζαν τις εργασίες τους μέρες πριν και παρέδιδαν πάντα στην ώρα τους. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα μείνω την τελευταία στιγμή. Αν και καλλιτέχνης, δεν υποστηρίζω τη θεωρία που θέλει τους καλλιτέχνες να λειτουργούν καλύτερα υπό καθεστώς χάους και αναστάτωσης.

Ένας καλός designer δεν πρέπει κατ’ ανάγκην να είναι και καλός artist. Πρέπει, όμως, να διαθέτει τεχνικές ικανότητες, οργάνωση και συγκέντρωση όταν ετοιμάζει μια δουλειά, μου είχε πει ο καθηγητής μου, Νικόλας Λαμπουρής.

«Το οξύμωρο μαζί μου είναι πως όσο out-of-the-box είναι η σκέψη μου όταν σχεδιάζω, τόσο επιμελής και οργανωμένη είμαι σε όλα τα υπόλοιπα. Και σε αυτό με βοήθησε πολύ και το κομμάτι της διαφήμισης που διδάχτηκα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου. Με έβαλε σε τάξη».

Άννα

Το πρώτο έτος σπουδών όλα ήταν μια «παιδική χαρά». Ο ενθουσιασμός, το γεγονός πως είχαμε την ελευθερία να σχεδιάζουμε αυτά που θέλαμε. Βέβαια αυτό είχε τη λογική του ή καλύτερα τη στρατηγική του από το πανεπιστήμιο, αφού τον δεύτερο χρόνο ήρθα αντιμέτωπη με ένα τσουνάμι απαιτήσεων και επίδειξης ικανοτήτων το οποίο, ευτυχώς, δεν άφησα να με πνίξει, αλλά να με παρασύρει μαζί του και να με εξελίξει. Ομολογώ, όμως, πως ήταν το χαστούκι που χρειαζόμουν για να ξυπνήσω και να πάρω τα πάνω μου.

Μέχρι εκείνη την περίοδο ήμουν μπερδεμένη. Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Αν αυτό που κάνω είναι το σωστό ή πρέπει να ακολουθήσω αυτό που έκαναν όλοι οι υπόλοιποι. Επέλεξα το δεύτερο γιατί θεωρούσα πως έτσι θα είμαι σωστή απέναντι στις απαιτήσεις του πανεπιστημίου. Είχα λάθος.

Μια μέρα, ο κ. Λαμπουρής είδε τυχαία κάτι που σχεδίαζα στο sketch book μου, άσχετο από αυτά που έδειχνα στο μάθημα. Δικά μου σχέδια. Με κοίταξε με απορία και με ρώτησε γιατί δεν τα παρουσιάζω αυτά στο μάθημα, αφού αυτά είναι που θέλουν να δουν από εμάς. Την ψυχή μας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα πως έπρεπε να κάνω ό,τι και οι άλλοι, αλλά τελικά έπρεπε πολύ απλά να κάνω αυτό που έβγαινε από μέσα μου.

Εκείνο ήταν και το καθοριστικό σημείο για εμένα στο πανεπιστήμιο. Μετά από όσα μου είπε ο καθηγητής μου κατάφερα να βρω τον εαυτό μου, να γίνω πιο δημιουργική και να απελευθερωθώ καλλιτεχνικά.

Ξεκίνησα να δίνω έμφαση στο χειροποίητο σχέδιο και να αποφεύγω όσο γίνεται τον υπολογιστή. Ένιωθα πως αυτό έλειπε και αυτό έκανα. Σχεδιάζοντας με το χέρι μπορείς να βγάλεις την ψυχή σου και να τη δει και ο άλλος μέσα από το σχέδιό σου. Δεν είναι εύκολο να το δεχτούν πολλοί και να αγκαλιάσουν αυτή την κάπως -old fashion- λογική αλλά ποιος είπε πως είναι εύκολο να φτάσεις στην κορυφή και να ξεχωρίσεις; Θέλει κότσια και αντοχές.

Μου πήρε καιρό να το καταλάβω αυτό και να το ακολουθήσω. Πέρασα από διάφορες διακυμάνσεις. Βοήθησε, όμως, και η τέχνη σε αυτό. Ήταν κάτι σαν την προσωπική μου ψυχοθεραπεία. Κάθε φορά που σχεδίαζα κάτι, άφηνα πάνω στο χαρτί και ένα συναίσθημά μου που δεν μπορούσα να εκφράσω με λόγια. Από μικρή, ό,τι δεν μπορούσα να πω με λόγια, το ζωγράφιζα. Δεν ξέρω αν έβγαζε νόημα στους άλλους. Για εμένα, όμως, έβγαζε.

«Λίγο πριν αποφοιτήσω από το Πανεπιστήμιο Frederick και φύγω στο εξωτερικό για το μεταπτυχιακό μου, μία καθηγήτριά μου, η Άρτεμις Ελευθεριάδου, μου είχε πει πως ήρθε η ώρα να βρω την Άννα που θέλω να φτιάξω εγώ. Να ξυπνήσω και να μην φοβάμαι να κάνω μεγάλα όνειρα».

Άννα

Ακόμη και σήμερα που έχω ωριμάσει και νιώθω πιο δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό μου, επειδή εξακολουθώ να είμαι αρκετά ντροπαλή ως άνθρωπος, εξωτερικεύω την τσαχπινιά μου μέσα από τα illustration που σχεδιάζω.

Λίγο πριν αποφοιτήσω από το Πανεπιστήμιο Frederick και φύγω στο εξωτερικό για το μεταπτυχιακό μου, μία καθηγήτριά μου, η Άρτεμις Ελευθεριάδου, μου είχε πει πως ήρθε η ώρα να βρω την Άννα που θέλω να φτιάξω εγώ. Να ξυπνήσω και να μην φοβάμαι να κάνω μεγάλα όνειρα. Φεύγοντας στην Αγγλία άφησα πίσω μου την Άννα από τη Λάρνακα που πήγε Λευκωσία για σπουδές και έψαξα να βρω τον πραγματικό εαυτό μου.

Είναι σημαντικό να γνωρίζεις ποιος είσαι και να το εκφράζεις σε κάθε σου βήμα.

Στο Nottingham τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Ήμουν μία άγνωστη μεταξύ αγνώστων και είχα την ευκαιρία να βρω το ποια πραγματικά είμαι. Έκανα φίλους από την Κίνα, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Κορέα. Η συναναστροφή με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους με έκανε να αντιληφθώ πως δεν έχει σημασία το τι πιστεύουν οι άλλοι για εσένα, αλλά το τι πιστεύεις εσύ για εσένα.

Αυτό είναι για εμένα η επιτυχία. Να κάνεις αυτό που θέλεις και να έχεις αυτοπεποίθηση γι’ αυτό που κάνεις. Να μη σε νοιάζει η άποψη των άλλων γιατί όταν κάνεις εκείνο που θέλεις η επιτυχία θα έρθει να σε βρει.

Μπορεί να είναι νωρίς, αλλά πιστεύω πως έχω κατακτήσει ένα μικρό μέρος της επιτυχίας, ακριβώς γιατί ακολούθησα την καρδιά μου.

Σαφώς και δεν ήταν εύκολο, ειδικά τον πρώτο καιρό που επέστρεψα στην Κύπρο. Είχα στείλει δεκάδες βιογραφικά σε διάφορες εταιρείες και κλάδους, με τους περισσότερους να μην απαντούν καν και όσοι μπήκαν στον κόπο, δεν είχαν θέση για εμένα. Εν τέλει μία διαφημιστική εταιρεία μου απάντησε πως υπήρχε χώρος για πρακτική άσκηση, αν με ενδιέφερε. Και πήγα. Αυτό ήταν και το παράθυρο που στην πορεία μού άνοιξε πόρτες.

Αρχικά η θέση ήταν για δύο μήνες, οι οποίοι στην πορεία έγιναν τέσσερις οι οποίοι στο τέλος έγιναν μόνιμη θέση εργασίας. Έμεινα εκεί για τρία χρόνια και οφείλω να ομολογήσω πως έμαθα πολλά και εξελίχθηκα σε μεγάλο βαθμό. Μέχρι που μια καινούργια ευκαιρία, με περισσότερες προοπτικές, βρέθηκε στην πόρτα μου, την οποία δεν μπορούσα να μην εκμεταλλευτώ. Δέχτηκα την πρόταση και τα τελευταία τρία χρόνια είμαι μέλος της εταιρείας PARTNERS VMLY&R.

Παράλληλα έχω και το δικό μου brand, το brainfkr, στο οποίο ονειρεύομαι να εξελιχθεί σε κάτι μεγάλο, ξεχωριστό.

Νιώθω ικανοποιημένη με τη μέχρι σήμερα πορεία μου και τις επιλογές μου. Μπορεί κάποτε να έκανα βήματα πίσω, αλλά ήταν σαν μια προετοιμασία για να πάρω φόρα και να κατακτήσω το μέλλον μου.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search