Φοίβος Φυλακτού

SUCCESS IS CHOOSING TO DEAL WITH THE SITUATIONS THAT ARE ON YOUR WAY WITH EVERYTHING THAT YOU HAVE

#TheJourneyToMySuccess

Επιτυχία είναι να επιλέγεις να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις που βρίσκονται στον δρόμο σου με ότι εφόδια διαθέτεις

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσαν οι υπερήρωες και, μεγαλώνοντας, θεωρούσα πως ο αστυνομικός είναι κάτι σαν σύγχρονος υπερήρωας. Ήθελα να μπω στην Αστυνομική Ακαδημία και το αρχικό μου πλάνο δεν συμπεριλάμβανε σπουδές σε Πανεπιστήμιο. Στην Αστυνομική Ακαδημία δεν μπορούσα να μπω λόγω ενός ορθοπεδικού προβλήματος που είχα. Έξι στο σύνολο εγχειρήσεις στο πόδι, μονίμως με τις πατερίτσες και καθηλωμένος. Το παράδοξο ήταν πως είχα προβλήματα που συνήθως αντιμετωπίζουν οι αθλητές ενώ εγώ δεν αθλούμουν καθόλου. Η άθληση μπήκε αργότερα στη ζωή μου και παραμένει μέχρι σήμερα.

Ωριμάζοντας αντιλήφθηκα πως μάλλον η εικόνα που είχα φτιάξει στο μυαλό μου για τους υπερήρωες αφορούσε, μάλλον, το καλό που προσφέρουν στην κοινωνία. Το γεγονός ότι διαγράφηκε από τις επιλογές μου η Ακαδημία, με έφερε αντιμέτωπο με αυτό που πάντοτε με ενθουσίαζε: Την ανάγκη μου να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι συμπεριφερόμαστε σε κάποια πλαίσια. Η ιδέα του ψυχολόγου ήταν πάντα εκεί, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, γιατί ένιωθα ότι ήταν ότι πιο κοντινό στους υπερήρωες που θα μπορούσε να κάνει κάποιος. Έλεγα πως, εάν και εφόσον πήγαινα ποτέ για σπουδές, αυτό θα επέλεγα.

«Ο τρόπος που αντιμετώπιζα την μάθηση, άλλαξε εντυπωσιακά στο Πανεπιστήμιο, όπου βρήκα τα πρότυπα που δεν είχα στο παρελθόν. Εκεί αντιλήφθηκα πόσο σημαντικό είναι να έχεις πρότυπα».

Φοίβος

Στο σχολείο δεν διάβαζα καθόλου αλλά διατηρούσα σχετικά καλούς βαθμούς. Ήμουν αρκετά αντιδραστικός και βλέποντας πίσω τώρα, νομίζω ότι δεν έβρισκα το περιβάλλον του σχολείου αρκετά δημιουργικό και ενδιαφέρον. Ένιωθα ότι δεν είχα να μάθω κάτι καινούργιο. Με θυμάμαι να μπαίνω στην τάξη και να αναρωτιέμαι τί κάνω εκεί ή τί θα μπορούσα να μάθω. Ο τρόπος που αντιμετώπιζα τη μάθηση, άλλαξε εντυπωσιακά στο Πανεπιστήμιο, όπου βρήκα τα πρότυπα που δεν είχα στο παρελθόν. Εκεί αντιλήφθηκα πόσο σημαντικό είναι να έχεις πρότυπα.

Ήταν στο πρώτο εξάμηνο, στο μάθημα της μεθοδολογίας της έρευνας όταν, παρατηρώντας την αγάπη και τον ενθουσιασμό του Δρ Αντώνη Μίτσιγκα για την έρευνα, την αγάπησα κι εγώ με τη σειρά μου. Αν πετύχω κάποιους στόχους που έχω θέσει το ξέρω, εκ των προτέρων, πως ο κύριος Μίτσιγκας θα είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα ήθελα να ευχαριστήσω γιατί, σίγουρα, με έχει εμπνεύσει.

Η υποτροφία που μου δόθηκε από τον Δήμο Αγίου Αθανασίου, με οδήγησε στο Πανεπιστήμιο Frederick ως τον πρώτο, μάλιστα, φοιτητή που εγγράφηκε στο πρόγραμμα σπουδών της Ψυχολογίας, μιας και ήταν ένα καινούργιο πρόγραμμα σπουδών που προσφέρθηκε στη Λεμεσό.

«Οι άνθρωποι και η φιλοσοφία του Frederick με έχουν ωθήσει να συνεχίσω να προσπαθώ, να βάζω στόχους και να προχωρώ. Τη σύνδεση που έχουμε οι φοιτητές με τους καθηγητές εδώ, δύσκολα την βρίσκεις αλλού. Είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να βοηθήσουν και πέραν των θεμάτων που άπτονται του Πανεπιστημίου»

Φοίβος

Τις σπουδές μου τις ξεκίνησα με την νοοτροπία που είχα στο Λύκειο ώσπου, στην πρώτη μας εξέταση, μου επιστρέφεται ένα γραπτό με υψηλή βαθμολογία. Κοιτάζοντάς το σκέφτηκα “Γιατί, όχι; Ας κάνω μία επιπλέον προσπάθεια να τη διατηρήσω”. Το συγκεκριμένο μάθημα το δίδασκε η Δρ Ιωνάννα Κατσουνάρη με την οποία διατηρούμε μία πάρα πολύ καλή σχέση.

Θυμάμαι μία φορά όταν την είχα ρωτήσει στην τάξη αν οι τυφλοί βλέπουν όνειρα κι οι κωφοί σκέφτονται με λέξεις. Η απάντησή της ήταν πολύ απλή αλλά καθοριστική για μένα: “Καλή η ερώτησή σου, περιμένω να βρεις την απάντηση και να μας την παρουσιάσεις στο επόμενο μάθημα”. Ήταν μία πρόκληση που με έβαλε για πρώτη φορά στη διαδικασία της έρευνας και της βιβλιογραφικής ανασκόπησης. Κι όντως, είχα εντοπίσει τις απαντήσεις - που σχετίζονται με τις αισθήσεις- και ακολούθησε συζήτηση στο επόμενο μάθημα στην τάξη. Είχα κιόλας ενθουσιαστεί και αγαπήσει την έρευνα.

Στο πρώτο έτος των σπουδών μου είχα παρευρεθεί και στο πρώτο μου επιστημονικό συνέδριο για φοιτητές ψυχολογίας. Πήγα λίγο μαζεμένος, παρακολούθησα τις παρουσιάσεις κι έπειτα ξεκλειδώθηκα και έλαβα μέρος στις συζητήσεις που ακολούθησαν. Όταν αρκετοί με ρώτησαν που έχω τελειώσει τις σπουδές μου -χωρίς να ξέρουν ότι είμαι πρωτοετής- τονώθηκε η αυτοπεποίθησή μου κι ένιωσα ότι βρισκόμουν στον σωστό δρόμο.

«Είχα την τύχη μέσω του Πανεπιστημίου να ενημερωθώ για ένα συνέδριο στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο εργασίας που μας δόθηκε είχα βρει ένα ψυχομετρικό εργαλείο και η καθηγήτριά μου έκρινε πως αν συνέχιζα την έρευνα θα μπορούσα να την παρουσιάσω. Έστειλα την αίτησή μου και έγινα δεκτός. Ήμουν ο μόνος που έγινε δεκτός σε προπτυχιακό επίπεδο. Ήταν μία καταπληκτική εμπειρία»

Φοίβος

Εν τω μεταξύ, όταν το ορθοπεδικό μου πρόβλημα είχε αρχίσει να ξεπερνιέται, αποφάσισα να αρχίσω να γυμνάζομαι. Παρακολουθώντας τους τελευταίους Ολυμπιακούς Αγώνες ενθουσιάστηκα και με το άθλημα της άρσης βαρών. Επόμενή μου κίνηση ήταν να εντοπίσω το κλιμάκιο της Λεμεσού και να το επισκεφτώ, να δω τι συμβαίνει εκεί. Γνωριστήκαμε με την ομάδα -η οποία με κέρδισε με τη φιλικότητά της- και είπα να το δοκιμάσω. Ήμουν στο δεύτερο έτος των σπουδών όταν ξεκίνησα με αραιές προπονήσεις ενώ, σήμερα, βρίσκομαι εκεί καθημερινά. Έλαβα μέρος ήδη σε αγώνες και συνεχίζω.

Πέρυσι, το ίδιο διάστημα, είχα την τύχη μέσω του πανεπιστημίου να ενημερωθώ για ένα συνέδριο στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο εργασίας που μας δόθηκε είχα βρει ένα ψυχομετρικό εργαλείο και η καθηγήτριά μου έκρινε πως αν συνέχιζα την έρευνα θα μπορούσα να την παρουσιάσω. Έστειλα την αίτησή μου στο Πανελλήνιο Συνέδριο Σχολικής Ψυχολογίας αξιολόγηση, έγινε αποδεκτή και έφυγα για Ελλάδα. Ήμουν ο μόνος που έγινε δεκτός σε προπτυχιακό επίπεδο. Ήταν μία καταπληκτική εμπειρία ενώ ακολούθησαν κι άλλες, τον Μάρτιο του 2018 στην Αθήνα και το συνέδριο που διοργανώσαμε ως Πανεπιστήμιο εδώ στη Λεμεσό, με τίτλο Ψυχολογία και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

«Το γεγονός ότι είμαστε ομάδες μικρές στο Πανεπιστήμιο κάνει το περιβάλλον πιο οικογενειακό. Οι καθηγητές μας εντοπίζουν πολύ πιο εύκολα ένα πρόβλημα που μπορεί να προκύψει και μεριμνούν να το λύσουν. Καμιά φορά σκέφτομαι τους καθηγητές μου σαν κηπουρούς κι εμάς, τους φοιτητές σαν σπόρια. Πιο εύκολα διατηρείς ένα μικρό, συντονισμένο κήπο κρατώντας τον πάντοτε ανθισμένο»

Φοίβος

Ολοκληρώνοντας το τρίτο έτος των σπουδών μου, σήμερα παρατηρώ και το μεγάλο ενδιαφέρον που έχω αναπτύξει για την αθλητική ψυχολογία. Επιπλέον, με ενδιαφέρει και το βιολογικό κομμάτι, το πώς δηλαδή ο εγκέφαλος επηρεάζει κάποιες συμπεριφορές και θα ήθελα να το μελετήσω. Είναι κλάδος ανεξάρτητος, βέβαια, η νευροεπιστήμη αλλά στο πανεπιστήμιο καλύψαμε κάποια μαθήματα και μου έχει κινήσει την περιέργεια. Είναι αρκετοί οι νευροεπιστήμονες που έχουν ως υπόβαθρο τη ψυχολογία οπότε θα μπορούσε να είναι μία μετέπειτα κατεύθυνση για μεταπτυχιακό. Με αφορά το κομμάτι που ασχολείται με την νευροεπιστήμη και την άθληση.

Ο εθελοντισμός είναι ένα άλλο μεγάλο κομμάτι της ζωής μου με το οποίο ασχολούμαι από μικρός. Μέσω του Πανεπιστημίου ήρθα σε επαφή με τον Σύνδεσμο Μυοπαθών Κύπρου όπου σήμερα είμαι ενεργό μέλος και εθελοντής στο Telethon. Πρόσφατα είχα λάβει μέρος και ως εθελοντής στο Mediterranean Science Festival εδώ στη Λεμεσό.

«Στη ζωή πιστεύω πως κάποιος πρέπει να παραμένει προσγειωμένος και να θέτει στόχους ρεαλιστικούς. Να μην βιάζεται και να στοχεύει στη σταδιακή υλοποίησή τους»

Φοίβος

Οι άνθρωποι και η φιλοσοφία του Frederick με έχουν ωθήσει να συνεχίσω να προσπαθώ, να βάζω στόχους και να προχωρώ. Τη σύνδεση που έχουμε οι φοιτητές με τους καθηγητές εδώ, δύσκολα την βρίσκεις αλλού. Είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να βοηθήσουν και πέραν των θεμάτων που άπτονται του Πανεπιστημίου. Σ’ αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι είμαστε ομάδες μικρές, πράγμα που κάνει το περιβάλλον πιο οικογενειακό. Οι καθηγητές μας εντοπίζουν πολύ πιο εύκολα ένα πρόβλημα που μπορεί να προκύψει και μεριμνούν να το λύσουν. Καμιά φορά σκέφτομαι τους καθηγητές μου σαν κηπουρούς κι εμάς, τους φοιτητές σαν σπόρια. Πιο εύκολα διατηρείς ένα μικρό, συντονισμένο κήπο κρατώντας τον πάντοτε ανθισμένο.

Είναι μια πορτογαλική παροιμία που λέει “Όποιος δεν έχει σκύλο, κυνηγάει με τον γάτο”. Αυτήν, σε συνδυασμό με την κυπριακή παροιμία “Μεν σούζεις τα πόθκια σου πρωτού καβαλιτζέψεις” που συνήθιζε να μου λέει ο πατέρας μου, είναι δύο στάσεις ζωής που, σήμερα, αντιλαμβάνομαι πλέον πλήρως. Στη ζωή πιστεύω πως κάποιος πρέπει να παραμένει προσγειωμένος και να θέτει στόχους ρεαλιστικούς. Να μην βιάζεται και να στοχεύει στη σταδιακή υλοποίησή τους. Κι αυτό με τα μέσα που έχει στη διάθεσή του.

Επιτυχία για εμένα είναι να καταλαβαίνεις ότι σε όλες τις καταστάσεις που θα βρεθείς αντιμέτωπος έχεις την επιλογή να τις αντιμετωπίσεις ή να τις αφήσεις. Ξέρω τώρα ότι πρέπει να τις αντιμετωπίζεις με όλα τα εφόδια που διαθέτεις.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search