Γιώργος Lash

SUCCESS IS TO FEEL FULFILLED WITH YOUR ART

#TheJourneyToMySuccess

Επιτυχία είναι να σε γεμίζει η Τέχνη σου

Ανέκαθεν αγαπούσα την αισθητική των καλών ρούχων. Για μένα προσομοιάζει, διαχρονικά, σε ποίηση. Είναι συνυφασμένες οι ενδυματολογικές επιλογές με την ανθρώπινη ταυτότητα. Το σκεφτόμουν από μικρός αυτό, παρόλο που τότε μου έβγαινε υποσυνείδητα. Ξεφύλλιζα μανιωδώς περιοδικά, παρακολουθούσα ταινίες και μεγάλωνα σ’ ένα σπίτι με δύο μεγαλύτερες αδελφές, οπότε δεν μπορώ να πω πως μου είχαν λείψει οι αναφορές. Αντιθέτως.

Το Fashion Design συνηθίζεται να είναι ταμπού ως κλάδος για τους άντρες. Άκουγα διάφορα όταν κατευθυνόμουν προς εκεί, επιχειρήματα-ταμπού κυρίως. “Φανταχτερός κόσμος, τι θα κάνεις εσύ εκεί;”, “Δεν θα βρεις δουλειά” και τέτοια. Οι γονείς μου μάλλον επιθυμούσαν να στοχεύσω σε μία θέση στην κυβέρνηση αλλά δεν έφεραν ένσταση στην επιλογή μου.

«Έμπνευση αποτέλεσαν για μένα και πολλοί καθηγητές μου. Ήταν για μένα κάτι σαν μάνες. Λάτρευα να τους ακολουθώ στις περιγραφές τους για τις εκθέσεις που επισκέπτονταν, θεωρούσα ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι έφερναν ό,τι πιο σύγχρονο είχε να προσφέρει ο χώρος της μόδας στην τάξη, από υλικά μέχρι πληροφορίες».

Γιώργος

Απ’ την πεζοπορία προς το λύκειο, αρχίζω το 2008 την πεζοπορία προς το πανεπιστήμιο. Το Frederick είναι κοντά στο πατρικό μου οπότε, απλώς, άλλαξα διαδρομή. Είχα αλλάξει σύντομα και μυαλά -απ’ το πρώτο εξάμηνο κιόλας- όταν κατάλαβα πλέον πως η μετάβαση απ’ το λύκειο στο πανεπιστήμιο προϋποθέτει περισσότερες ευθύνες. Είπα, “Είναι το όνειρό μου αυτή η σπουδή, ας γίνω καλός σ’ αυτό που πάω να κάνω”. Και κάπως έτσι μετατράπηκα σ’ ένα σφουγγάρι πληροφοριών! Χώθηκα στα βιβλία και έπαιρνα μανιωδώς σημειώσεις. Ακόμα και σήμερα μετροφυλλώ τα τετράδια του πανεπιστημίου για έμπνευση.

Έμπνευση αποτέλεσαν για μένα και πολλοί καθηγητές μου. Απολάμβανα πολύ το μάθημα Ιστορίας της Τέχνης με τον κύριο Horst Weierstall και η κυρία Ελένη Τζιρκαλλή και η κυρία Ντόρις Κάιλος, υπήρξαν για μένα κάτι σαν μάνες. Λάτρευα να τις ακολουθώ στις περιγραφές τους για τις εκθέσεις που επισκέπτονταν, θεωρούσα ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι έφερναν ό,τι πιο σύγχρονο είχε να προσφέρει ο χώρος της μόδας στην τάξη, από υλικά μέχρι πληροφορίες.

Απ’ το πρώτο κιόλας έτος στο Frederick αρχίσαμε το ράψιμο, κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό. Γνωρίζω πως δεν το έχουν εντάξει όλα τα πανεπιστήμια στον κλάδο του fashion design -συμπεριλαμβανομένων πανεπιστημίων του εξωτερικού- κάτι που θεωρώ αδιανόητο. Στο Frederick είχαμε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στο μάθημα αυτό αφού θεωρείται νευραλγικό για να μπορείς αργότερα να έχεις έλεγχο στις δημιουργίες σου.

«Ακαδημαϊκά είναι εξίσου σημαντικό να εμπνέεσαι απ’ τους καθηγητές σου και να ανακαλείς, χρόνια αργότερα, τις συμβουλές τους. Μέσα απ’ την εν λόγω σπουδή μαθαίνεις όλες τις διαστάσεις της μόδας και τη μεγάλη επαγγελματική βεντάλια που σου ανοίγει».

Γιώργος

Με θυμάμαι στα πρώτα μαθήματα να κλαίω πάνω απ’ την ραπτομηχανή, κάθε που έκανα λάθος. Η κυρία Ντόρις ήταν εκεί και με παρηγορούσε ενώ θυμάμαι ακόμα τις συμβουλές της και τις ακολουθώ. Σήμερα, την κάθε μου δημιουργία, την περνάω από σαράντα κύματα γιατί ξέρω πόσο σημαντικό είναι αυτό το κομμάτι, πέραν του δημιουργικού.

Ακαδημαϊκά είναι εξίσου σημαντικό να εμπνέεσαι απ’ τους καθηγητές σου και να ανακαλείς, χρόνια αργότερα, τις συμβουλές τους. Μέσα απ’ την εν λόγω σπουδή μαθαίνεις όλες τις διαστάσεις της μόδας και τη μεγάλη επαγγελματική βεντάλια που σου ανοίγει.

Πολλοί νομίζουν πως η μόδα έχει να κάνει με κόκκινα χαλιά, όμορφες γυναίκες και τον πύργο του Άιφελ. Ζούσα κι εγώ, ως μαθητής κι αργότερα ως φοιτητής και φρέσκος απόφοιτος, σ’ αυτό το ζαχαρένιο σύννεφο. Πολύ σύντομα μπορεί όμως, κάποιος θα αντιληφθεί πως απαιτείται πολλή και σκληρή δουλειά στον χώρο αυτό και δεν αποτελεί ένα ετοιμοπαράδοτο κάδρο.

«Είχα τόλμη γιατί είχα αγάπη γι’ αυτό που έκανα. Χωνόμουν παντού. Και κάθε φορά που ζητούσα απ’ την κυρία Ελένη Τζιρκαλλή -που μας δίδασκε πατρόν τότε- να με παραπέμψει σε κάποια δουλειά ήταν πρόθυμη να με βοηθήσει γιατί είχε πιστέψει σε μένα».

Γιώργος

Ήμουν αρκετά τυχερός να σπουδάζω παράλληλα μ’ αυτό που θα μπορούσε κάποιος να αποκαλέσει “χρυσή εποχή” της μόδας στην Κύπρο. Τότε διεξάγονταν τα Fashion Weeks, τα περιοδικά ήταν στα φόρτε τους και γενικότερα γίνονταν υπέροχες παραγωγές που δεν τις βλέπεις σήμερα συχνά.

Ήμουν απ’ τα παιδιά που δούλευαν συνεχώς και αναζητούσαν να ενταχθούν σε ό,τι συνέβαινε. Είχα τόλμη γιατί είχα αγάπη γι’ αυτό που έκανα. Είχα και την, φοιτητικής φύσεως, άγνοια κινδύνου η οποία δούλεψε υπέρ μου. Χωνόμουν παντού. Και κάθε φορά που ζητούσα απ’ την κυρία Ελένη Τζιρκαλλή -που μας δίδασκε πατρόν τότε- να με παραπέμψει σε κάποια δουλειά ήταν πρόθυμη να με βοηθήσει γιατί είχε πιστέψει σε μένα.

Το brand name των συλλογών μου, “Lash”, προέκυψε απ’ το γεγονός ότι πάντοτε με έλκυαν οι βλεφαρίδες. Εμποτισμένος απ’ τη δουλειά του John Galliano και παρακολουθώντας στενά τη δουλειά του, με έλκυε πάντοτε η δραματικότητα της βλεφαρίδας. Πειράζοντας ελαφρώς τη λέξη ‘eyelash’, κατέληξα στο “Lash”.

Μετά την αποφοίτησή μου είχα παρουσιάσει τη δουλειά μου στο The House of Larimeloon που φιλοξενείτο τότε στην γκαλερί Πάνθεον. Είχε μεγάλη επιτυχία και εκεί γνώρισα την Κατερίνα Πάρπα η οποία, το ίδιο βράδυ της παρουσίασης, μου πρότεινε να δουλέψω μαζί της. Ήταν η εποχή που άνοιξε το κατάστημα Carpe Diem στην παλιά πόλη και για μένα ήταν μία πολύ εποικοδομητική συνεργασία που με έβαλε αμέσως στα βαθιά. Ακολούθησαν συλλογές με την επωνυμία μου και παράλληλα συνέχισα να κάνω περάσματα απ’ τις διάφορες πτυχές του χώρου μαθαίνοντας τη δουλειά.

Ένας απόφοιτος δεν μπορεί να αναμένει πως θα εργοδοτηθεί την επομένη που θα πάρει πτυχίο στα χέρια του. Πρέπει να είναι ευέλικτος και συνεργάσιμος, να δει τι μπορεί να κερδίσει ο ίδιος από κάθε συνεργασία που προκύπτει. Με ποιους θα δουλέψει και τι έχει να μάθει. Ένα απ’ τα παραδείγματα που προέκυψαν για μένα, μέσα από τέτοιου είδους συνεργασίες, ήταν η συνεργασία που είχα με την εκδοτική εταιρεία a bookworm publication για την έκδοση του “Fashion Portfolio”. Οι παραγωγές που στήθηκαν για το εν λόγω βιβλίο, το γεγονός ότι είχα δουλέψει στενά με επαγγελματίες του χώρου, ήταν για μένα πολύ σημαντικές εμπειρίες. Νιώθω τυχερός που έλαβα μέρος σε ένα τέτοιο πρότζεκτ.

«Την τελευταία επταετία έχω επικεντρωθεί στο doll making και μέσα από αυτό ανακάλυψα όχι μόνο την αγάπη που έχω για τα παιδιά αλλά και το παιδί μέσα μου. Στα εργαστήρια που διοργανώνω πάντοτε χαίρομαι να βλέπω μαθητές που επίσης ανακαλύπτουν την παιδικότητά τους και αυτό με συγκινεί γιατί μου θυμίζει τον εαυτό μου».

Γιώργος

Μπορεί να ακούγεται αστείο, γιατί δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά ανήκω νομίζω στην τελευταία γενιά του κλάδου που δούλεψε χωρίς να υποβοηθείται απ’ τα κοινωνικά δίκτυα. Μάθαμε να προωθούμε την δουλειά μας με άλλους τρόπους, παρόλο που σήμερα λειτουργούμε και μέσω των δικτύων. Προσωπικά ως βάση μου εξακολουθώ να κρατώ την ποιότητα της δουλειάς και τις επαφές μου, όχι τους followers μου.

Γράφω τις ιδέες μου κάτω στο χαρτί, σχεδιάζω συνεχώς και συνεχίζω να διαβάζω και να ενημερώνομαι. Προσπαθώ καθημερινά να παράγω κάτι κι αυτό είναι που με κρατά σ’ αυτή τη δουλειά. Μπορεί να ονειρεύομαι ακόμα το Παρίσι, όπως όταν ήμουν μικρότερος, αλλά όχι πλέον για δουλειά. Θα το προτιμούσα για παρατεταμένες διακοπές με στόχο να αντλήσω εικόνες, εμπειρίες και έμπνευση. Μ’ αρέσει η ζωή κι η ασφάλεια της Κύπρου και θέλω να εξελίξω τη δουλειά μου εδώ.

Κάνοντας πολλαπλά περάσματα από διάφορους τομείς του χώρου, το 2011 μου τράβηξε την προσοχή ένα βιντεάκι που είχα δει και που παρουσίαζε την δουλειά ενός doll maker. Αμέσως σκέφτηκα πως αυτό θέλω να κάνω, να φτιάχνω κούκλες. Την τελευταία επταετία έχω επικεντρωθεί σ’ αυτό και μέσα απ’ το doll making ανακάλυψα όχι μόνο την αγάπη που έχω στα παιδιά αλλά και το παιδί μέσα μου. Στα εργαστήρια που διοργανώνω πάντοτε χαίρομαι να βλέπω μαθητές που επίσης ανακαλύπτουν την παιδικότητά τους και αυτό με συγκινεί γιατί μου θυμίζει τον εαυτό μου.

Τελευταίως σκέφτομαι πως θα ήθελα πολύ να δουλέψω πάνω στο παιδικό πατρόν. Είναι σίγουρα πιο δύσκολο σχεδιαστικά αλλά με εξιτάρει η ιδέα. Θεωρώ ότι ο σχεδιασμός παιδικών ρούχων θα ολοκλήρωνε ένα κύκλο για μένα σε συνδυασμό με τις Lash.dolls και τα χειροποίητα παιχνίδια που φτιάχνω.

Μέσα από τη μέχρι τώρα πορεία μου πιστεύω πως τελικά επιτυχία είναι να σε γεμίζει αυτό που κάνεις και στη δική μου περίπτωση αυτό που με γεμίζει είναι η Τέχνη μου.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search