Πηνελόπη Χαραλάμπους

SUCCESS IS TO ACHIEVE YOUR PERSONAL GOALS

#TheJourneyToMySuccess

Επιτυχία είναι η επίτευξη των προσωπικών στόχων του καθενός

Από παιδί ήξερα πως η Νομική ήταν ο προορισμός μου και το παράδοξο είναι πως δεν γνώριζα, τότε, τι ήταν ακριβώς η Νομική. Δικηγόρους δεν είχα στο οικογενειακό μου περιβάλλον ούτε σχετικά ερεθίσματα κι αυτό που με έλκυε στη δικηγορία ήταν οι... Ειδήσεις. Κάθε βράδυ, καθόμουν με τον πατέρα μου και παρακολουθούσα τι συμβαίνει στον κόσμο. Με ενοχλούσε το γεγονός ότι υπήρχαν -και υπάρχουν- άνθρωποι εκεί έξω που δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους, αλλά και η συνειδητοποίηση πως ο κόσμος δεν είναι ένα ροζ συννεφάκι

Ήμουν δώδεκα χρονών όταν μας ζήτησαν να γράψουμε την καθιερωμένη έκθεση, τί θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Οι φίλες μου έγραφαν “μπαλαρίνες”, “κτηνίατροι” και “δασκάλες”, κι εγώ, εμμονικά σχεδόν, σημείωνα πως ήθελα να γίνω δικηγόρος. Τα κρατάει τα γραπτά αυτά ο πατέρας μου και χαμογελάμε σήμερα στην ανάγνωσή τους. “Θέλω να βοηθήσω τον κόσμο να βρει το δίκιο του”, δήλωνα στο δημοτικό και, παρόλο που οι λόγοι που με έλκυαν στο επάγγελμα αυτό διαφοροποιούνταν κατά καιρούς, η ανάγκη του δικαίου έχω την εντύπωση πως παραμένει ζωντανή.

«Από παιδί ήξερα πως η Νομική ήταν ο προορισμός μου και το παράδοξο είναι πως δεν γνώριζα, τότε, τι ήταν ακριβώς η Νομική. Με ενοχλούσε το γεγονός ότι υπήρχαν -και υπάρχουν- άνθρωποι εκεί έξω που δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους, αλλά και η συνειδητοποίηση πως ο κόσμος δεν είναι ένα ροζ συννεφάκι».

Πηνελόπη

Στο Λύκειο ήμουν πολύ καλή μαθήτρια και είχα ως στόχο να μπω στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Με γενικό 19,2 θεωρούσα πως οι Παγκύπριες θα μου έδιναν το εισιτήριο για τη Νομική. Ωστόσο, το 2013 ήταν μία ιδιαίτερα ανταγωνιστική χρονιά για τον εν λόγω κλάδο και ο βαθμός μου δεν ήταν αρκετός ώστε να μου εξασφαλίσει μια θέση εκεί. Κι έτσι άρχισα να ψάχνω άλλους εναλλακτικούς ακαδημαϊκούς χώρους.

Κάνω αιτήσεις σε Ελλάδα και Αγγλία, με δέχονται παντού και ακολουθεί μία συζήτηση με τους γονείς μου. Η παρότρυνσή τους ήταν πως καλύτερα να έμενα στην Κύπρο, να επενδύσω στο Κυπριακό δίκαιο και πως θα κινούμασταν αναλόγως όταν θα ερχόταν η στιγμή. Έτσι, στέλνω αιτήσεις στα εγχώρια ιδιωτικά πανεπιστήμια, όλα με δέχονται με πλήρη υποτροφία λόγω βαθμολογίας και εκεί, έπρεπε να παρθεί η τελική απόφαση.

Αρχίζω να ψάχνω τα βιογραφικά των καθηγητών στο κάθε πανεπιστήμιο και την προϋπηρεσία τους. Οι γονείς μου, μού υποδεικνύουν πως στο Πανεπιστήμιο Frederick το ιστορικό των καθηγητών ήταν ιδιαίτερα πλούσιο. Μετά απ’ τις πρώτες συστάσεις, ήταν ξεκάθαρο πλέον και η επιλογή συνειδητή. Ως απόφοιτος του Πανεπιστημίου Frederick σήμερα, είμαι σε θέση να λέω πως ήταν και η καλύτερη επιλογή.

«Γενικότερα το Πανεπιστήμιο Fredrick αλλά και ο τρόπος διδασκαλίας όλων αυτών των σπουδαίων ανθρώπων με βοήθησε να αναπτύξω κριτική σκέψη και να «μπω» σ’ ένα μονοπάτι σκέψεων και έρευνας που μόνο σε καλό μπορεί να βγει».

Πηνελόπη

Ήταν τιμή μου, για παράδειγμα, να έχω ως καθηγητή τον Δρ Χρίστο Κληρίδη ή να έχω μπροστά μου τον Γιώργο Σεργίδη, τον μοναδικό Κύπριο δικαστή του ΕΔΑΔ να μου διδάσκει Ανθρώπινα Δικαιώματα. Τον Σάββα Αγγελίδη, νυν Υπουργό Άμυνας, να μοιράζεται παραδείγματα από δικές του υποθέσεις, να μας μεταφέρει την εικόνα και τη δράση του Δικαστηρίου, να μας προκαλεί μέσα απ’ τα στοιχεία να αναλύσουμε πως θα διαχειριζόμασταν εμείς συγκεκριμένες υποθέσεις.

Γενικότερα το Πανεπιστήμιο Fredrick αλλά και ο τρόπος διδασκαλίας όλων αυτών των σπουδαίων ανθρώπων με βοήθησε να αναπτύξω κριτική σκέψη και να «μπω» σ’ ένα μονοπάτι σκέψεων και έρευνας που μόνο σε καλό μπορεί να βγει.

«Είναι όμορφο το συναίσθημα να νιώθεις πως ανήκεις ακαδημαϊκά σε μία οικογένεια. Η σχέση και η τριβή με τους καθηγητές, με βοήθησαν γενικότερα στη ζωή μου. Δεν είναι μόνο οι γνώσεις που έλαβα αλλά και φαινομενικά απλά πράγματα όπως, για παράδειγμα, ο τρόπος που σκέφτομαι, εκφράζομαι και επικοινωνώ».

Πηνελόπη

Αρχίζοντας τις σπουδές μου, ως η μικρότερη στην τάξη και μόλις 17 ετών, είχα την τύχη να είμαι μέρος μιας καταπληκτικής ομάδας. Όντας φοβισμένη μαθήτρια απ’ το Λύκειο, η ωριμότητα των ανθρώπων γύρω μου στο Πανεπιστήμιο με βοήθησε να ενταχθώ στο κλίμα και να κινηθώ με το ρέμα. Είναι όμορφο το συναίσθημα να νιώθεις πως ανήκεις ακαδημαϊκά σε μία οικογένεια. Η σχέση και η τριβή με τους καθηγητές, με βοήθησαν γενικότερα στη ζωή μου. Δεν είναι μόνο οι γνώσεις που έλαβα αλλά και φαινομενικά απλά πράγματα όπως, για παράδειγμα, ο τρόπος που σκέφτομαι, εκφράζομαι και επικοινωνώ.

Παρόλο που την αξία των καθηγητών μου την αντιλήφθηκα από νωρίς, αυτό ήρθε να επιβεβαιωθεί στο μυαλό μου μετά το πέρας των σπουδών μου, όταν βρέθηκα για Μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Εκεί εκτίμησα ακόμα περισσότερο όλα όσα έμαθα στο Frederick γιατί μπορούσα πλέον να συγκριθώ με φοιτητές πανεπιστημίων του εξωτερικού.

Στο Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου, όπου φοιτώ σήμερα ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Εμπορικό και Εταιρικό Δίκαιο, βρέθηκα στις ίδιες αίθουσες με φοιτητές επώνυμων ξένων πανεπιστημίων. Εκεί εντόπισα τη διαφορά στην ποιότητα και την ποσότητα των γνώσεων. Μπροστά σε αίθουσες ογδόντα φοιτητών, στα λιγοστά χέρια που υψώνονταν για να απαντήσουν σε ερωτήσεις ήταν και το δικό μου, ως απόφοιτη ενός κυπριακού ιδιωτικού πανεπιστημίου. Τις έχω μεταφέρει, με πολλή περηφάνια, στους καθηγητές μου στην Κύπρο αυτές τις εικόνες.

Στο Frederick δεν μάθαμε όλα όσα έπρεπε να μάθουμε σύμφωνα μ’ ένα syllabus. Μάθαμε πολλά περισσότερα. Δεν ήταν μία απλή προετοιμασία για τις εξετάσεις του νομικού συμβουλίου. Ήταν όλος εκείνος ο επιπλέον χρόνος και η διάθεση που οι καθηγητές μάς αφιέρωσαν και το ότι οι πλείστοι -ως εν ενεργεία δικηγόροι- κατάφερναν να «παντρεύουν» τη θεωρητική γνώση με τα σημερινά δεδομένα. Ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο, για παράδειγμα, να γνωρίζουμε τι αναμένουν τα γραφεία από τους ασκούμενους και τους νέους δικηγόρους. Κι αυτό δεν αφορά αποκλειστικά σε ένα χαρτί που να βεβαιώνει την σπουδή τους.

«Η αγάπη που έδειξαν όλοι για εμάς, καθόλη τη διάρκεια των σπουδών αλλά και αργότερα, ήταν σημαντική. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν καμία υποχρέωση να συνεχίσουν να μας στηρίζουν κι όμως είναι εκεί, κάθε φορά που θα τους χρειαστούμε. Για μένα, είναι η δεύτερή μου οικογένεια».

Πηνελόπη

Θυμάμαι πάντοτε με εκτίμηση τον κύριο Γεώργιο Χριστοφίδη στο Αστικό Δίκαιο να είναι δίπλα μου, έτοιμος να αφιερώσει χρόνο, να ακούσει τους προβληματισμούς μου και να μοιραστεί τις γνώσεις του. Τη Δρ Βίκη Καραγκούνη, αυτή την πολύ δυναμική γυναίκα που αναλάμβανε υποθέσεις Αρείου Πάγου, να λειτουργεί για μένα ως πρότυπο στον -ακόμη- ανδροκρατούμενο χώρο που επιδιώκω να ενταχθώ. Τον Δρ Ιωάννη Βουδούρη, τον άνθρωπο στον οποίο οφείλω την κατεύθυνσή μου στο Εταιρικό Δίκαιο. Την Μαριλένα Χριστοφή, τη «μητέρα του τμήματος», όπως την αποκαλούσαμε, που ήταν πάντοτε δίπλα μας. Ο Δρ Κωνσταντίνος Κουρούπης, είναι επίσης ένας αξιόλογος καθηγητής, και ένας εκ των υπευθύνων του Fredmun, ενός εξαιρετικού θεσμού συνεδρίων προσομοίωσης των Ηνωμένων Εθνών. Για όσο ήμουν στην Κύπρο υπήρξα μέλος και της οργανωτικής επιτροπής και του Προεδρείου και με ιδιαίτερη χαρά θα βρίσκομαι στην φετινή διοργάνωση στο Secretariat, ως αντιπρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης. Και τη διοργάνωση αυτή του Frederick, για όσο έχω χρόνια μπροστά μου, θα τη στηρίζω θερμά.

Η αγάπη που έδειξαν όλοι για εμάς, καθόλη τη διάρκεια των σπουδών αλλά και αργότερα, ήταν σημαντική. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν καμία υποχρέωση να συνεχίσουν να μας στηρίζουν κι όμως είναι εκεί, κάθε φορά που θα τους χρειαστούμε, πίσω από ένα ακουστικό ή και δια ζώσης. Για μένα, είναι η δεύτερή μου οικογένεια και γι’ αυτό όποτε έχω την ευκαιρία επισκέπτομαι το Πανεπιστήμιο για να τους χαιρετήσω όλους.

«Απ’ τα πολύ μικρά, στα πολύ μεγάλα όνειρα του καθενός, εκεί εντοπίζει κανείς την επιτυχία. Στην προσωπική ικανοποίηση».

Πηνελόπη

Στόχος μου αυτή τη στιγμή είναι να αποκτήσω την διάκριση Barrister, την οποία παρέχουν μόνο 8 ιδρύματα σε Αγγλία και Ουαλία. Είναι γενικότερα δύσκολη και ανταγωνιστική η εισδοχή στα ιδρύματα αυτά. Συνηθίζεται να γίνονται αποδεκτά άτομα των οποίων το πρώτο τους πτυχίο είναι από Αγγλία ή Ουαλία και ήταν ιδιαίτερα χαρμόσυνο το γεγονός ότι αποδέχτηκαν το πτυχίο μου από το Frederick και που σύντομα θα μπω σε αυτή τη διαδικασία.

Αν είναι να εντοπίσω κάτι που άλλαξε δραματικά, λόγω ωριμότητας και γνώσεων, από τον δωδεκάχρονό μου εαυτό που ήθελε να γίνει δικηγόρος, είναι σίγουρα ο προβληματισμός μου ως προς τους νόμους μας. Με απασχολεί ιδιαίτερα αν το Δίκαιο που έχουμε είναι όντως... δίκαιο.

Η επιτυχία είναι υποκειμενική. Για μένα, προσωπικά, δεν έχει να κάνει με χρήματα και υλικά αγαθά παρά μόνο με την επίτευξη προσωπικών στόχων. Απ’ τα πολύ μικρά, στα πολύ μεγάλα όνειρα του καθενός, εκεί εντοπίζει κανείς την επιτυχία. Στην προσωπική ικανοποίηση.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search