Μαγδαληνή Μπουτέρη

SUCCESS IS TO BE ABLE TO OVERCOME DIFFICULTIES AND COME OUT STRONGER

#TheJourneyToMySuccess

Να καταφέρνεις να αντεπεξέρχεσαι στις δυσκολίες και να βγαίνεις αλώβητος και πιο δυνατός

Στο σχολείο μου, στη Σπάρτη, θυμάμαι να είμαι το παιδί με τους πολύ καλούς βαθμούς και τις πολλές αντιπάθειες. Έτσι δεν πάει συνήθως; Ειδικά δε, όταν κατάλαβα πως έχω δυσλεξία, τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμη περισσότερο καθώς δεν μπορούσαν - κυρίως οι συμμαθητές μου - να καταλάβουν πώς γίνεται να έχω μαθησιακές δυσκολίες και παράλληλα να είμαι τόσο καλή μαθήτρια.

Δεν με ένοιαζε όμως και πολύ. Εξακολουθούσα να είμαι κοινωνική και πρόσχαρη. Ίσως γιατί ανακάλυψα το πρόβλημά μου από νωρίς και οι γονείς μου φρόντισαν να με ενδυναμώσουν αρκετά για μη λυγίζω στις όποιες δυσκολίες παρουσιάζονταν μπροστά μου.

«Έμαθα από νωρίς να παλεύω γι’ αυτά που δικαιούμαι και να διεκδικώ όσα μου αξίζουν. Και αυτό ποτέ δεν μπορεί να είναι κακό.»

Μαγδαληνή

Τα πράγματα δυσκόλεψαν, όντως, αρκετά στην εφηβεία. Εκεί τα παιδιά είναι πολύ σκληρά. Δέχτηκα bullying ακριβώς γιατί, ενώ είχα δυσλεξία, ήμουν καλή μαθήτρια. Αυτό, φαίνεται, τους προκαλούσε. Αρκετές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αμφιβάλλει για εμένα την ίδια. Πολλές φορές αμφισβήτησα τους γονείς μου και τις δυνατότητές μου. Επειδή, όμως, είχα γερές βάσεις, το ξεπερνούσα. Δεν το άφηνα να με καταβάλει.

Όλο αυτό με έκανε πιο δυνατή. Έμαθα από νωρίς να παλεύω γι’ αυτά που δικαιούμαι και να διεκδικώ όσα μου αξίζουν. Και αυτό ποτέ δεν μπορεί να είναι κακό. Την ίδια στάση είχα και στο Frederick, όταν πρωτοπήγα. Διεκδίκησα με ένταση όσα μπορούσα να έχω, λόγω της δυσλεξίας μου και βρήκα συμπαράσταση και στήριξη, περισσότερη απ’ όση περίμενα.

«Το Frederick από την αρχή «μίλησε» μέσα μου. Αλήθεια το λέω, ένιωσα τόσο οικείο το περιβάλλον εκεί, που αποφάσισα σχεδόν αμέσως πως θέλω να γραφτώ σε αυτό το πανεπιστήμιο και σήμερα νιώθω πως έκανα την καλύτερη επιλογή.»

Μαγδαληνή

Πριν έρθω στην Κύπρο, είχα ξεκινήσει τις σπουδές μου σε ένα βρετανικό πανεπιστήμιο, στον κλάδο της φαρμακευτικής. Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πιο ψυχρά, πιο απόμακρα, πιο στείρα. Στο Frederick βρήκα μια οικογένεια. Ήμουν η Μαγδαληνή Μπουτέρη, δεν ήμουν απλώς μία ακόμη φοιτητική ταυτότητα με αριθμό λογαριασμού. Αυτό ήταν κάτι που το ένιωσα από την αρχή.

Όταν, για οικονομικούς λόγους, έπρεπε να εγκαταλείψω το αγγλικό πανεπιστήμιο, ένας συμμαθητής μου, μου πρότεινε να εξετάσω την επιλογή της Κύπρου. Ερχόμενη εδώ, πήγα σχεδόν σε όλα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για να τα δω και να αποφασίσω ποιο μου κάνει. Το Frederick από την αρχή «μίλησε» μέσα μου. Αλήθεια το λέω, ένιωσα τόσο οικείο το περιβάλλον εκεί, που αποφάσισα σχεδόν αμέσως πως θέλω να γραφτώ σε αυτό το πανεπιστήμιο και σήμερα νιώθω πως έκανα την καλύτερη επιλογή. Μπορεί να ακούγεται λίγο διαφημιστική ατάκα, αλλά είναι η πραγματικότητα. Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο Frederick, γνώρισα σχεδόν τους πάντες και εκείνοι έμαθαν εμένα. Έτσι ένιωθα και πιο οικεία να μιλήσω για το πρόβλημά μου και να ζητήσω στήριξη και βοήθεια.

«Στην πορεία γνώρισα τους καθηγητές του δεύτερου έτους σπουδών, όπου πλέον έμπαινα στο ζουμί της φαρμακευτικής. Ήταν δίπλα μου για ό,τι ήθελα, χωρίς ωράρια και χωρίς περιορισμούς. Δεν το βρίσκεις εύκολα αυτό σε άλλα πανεπιστήμια.»

Μαγδαληνή

Στην αρχή δυσκολεύτηκα λόγω του ότι κάποιοι καθηγητές μου δεν γνώριζαν ότι έχω δυσλεξία. Αναρωτιούνταν πώς γίνεται να είμαι τόσο καλή στα προφορικά, αλλά στον γραπτό λόγο να παρουσιάζω μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Στην πορεία άρχισα να μιλάω με το πανεπιστήμιο, τη φοιτητική μέριμνα, τους καθηγητές μου για το ζήτημά μου, ζητώντας βοήθεια στο κομμάτι του γραπτού λόγου. Όταν άρχισαν να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, μου έδωσαν περισσότερο χρόνο στις γραπτές εξετάσεις εξαμήνου και τις τελικές, όπως ακριβώς ορίζει και η σχετική νομοθεσία. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο υποστηρικτικοί υπήρξαν και εξακολουθούν να είναι.

Εκτός από το πρόβλημα της δυσλεξίας, εκείνη την περίοδο είχα να διαχειριστώ και διάφορες οικονομικές δυσκολίες. Ξεκίνησα, λοιπόν, να δουλεύω παράλληλα και ως σερβιτόρα. Οπότε, είχα να διαχειριστώ και τη δουλειά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ένιωθα πελαγωμένη και πως θέλω να τα παρατήσω. Αλλά και πάλι, το γεγονός πως από πολύ μικρή έμαθα να παλεύω για όσα θέλω, με κράτησε όρθια.

Στην πορεία γνώρισα τους καθηγητές του δεύτερου έτους σπουδών, όπου πλέον έμπαινα στο ζουμί της φαρμακευτικής. Εκεί πλέον είχε ανοιχτεί ένας νέος κόσμος. Όλοι τους, ένας προς ένας, με αγκάλιασαν και με κατάλαβαν. Ήταν δίπλα μου για ό,τι ήθελα, χωρίς ωράρια και χωρίς περιορισμούς. Δεν το βρίσκεις εύκολα αυτό σε άλλα πανεπιστήμια. Στις περισσότερες περιπτώσεις η μεγαλύτερη βοήθεια που θα λάβεις είναι να σου λύσουν κάποιες απορίες μετά το μάθημα. Το ζήτησα, όμως, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουν όλοι οι φοιτητές κατά νου: Αν δεν μιλήσεις, αν δεν ζητήσεις και αν δεν διεκδικήσεις, δεν θα πάρεις τίποτα, γιατί πολύ απλά κανείς δεν είναι υπόχρεος να γνωρίζει από πριν.

Παράλληλα, αξιοποίησα και το Κέντρο Φροντιστηριακής Στήριξης του Πανεπιστημίου (Peer Tutoring Center), ένα Κέντρο στο οποίο φοιτητές του Πανεπιστημίου μπορούν να αποταθούν όταν χρειάζονται επιπρόσθετη βοήθεια και στήριξη σε συγκεκριμένα μαθήματα του Προγράμματος Σπουδών τους. Την ευθύνη για την επιπλέον φροντιστηριακή υποστήριξη έχουν φοιτητές του Πανεπιστημίου, με άριστη ακαδημαϊκή επίδοση, οι οποίοι εργοδοτούνται από το Πανεπιστήμιο γι' αυτόν το σκοπό. Η βοήθεια και η στήριξή τους ήταν πολύ σημαντική.

Όταν είχα να αντιμετωπίσω οικονομικές δυσκολίες, μίλησα πάλι με το πανεπιστήμιο και τους ενημέρωσα πως δυσκολεύομαι οικονομικά. Μου πρόσφεραν δουλειά στο πανεπιστήμιο. Δούλευα στο Γραφείο Εγγραφών και στη Γραμματεία. Είχα, δηλαδή, να κάνω και με τους καθηγητές και με τους φοιτητές. Το έζησα και από τις δύο πλευρές το πανεπιστήμιο εγώ.

«Αυτά τα χρόνια με δίδαξαν πολλά, αλλά κυρίως με δίδαξαν πως η μεγαλύτερη επιτυχία κάποιου είναι να μπορεί να ανταπεξέρχεται σε όσες δυσκολίες που φέρει η ζωή και να βγαίνει κάθε φορά αλώβητος και πιο δυνατός από όλο αυτό.»

Μαγδαληνή

Και πάλι, δεν ήταν καθόλου εύκολο στην πράξη. Πλέον είχα και τη δουλειά στο πανεπιστήμιο και τη δουλειά στην καφετέρια και τα μαθήματα. Είχα φτάσει σε σημεία υπερκόπωσης. Ένιωθα διαλυμένη, τ’ ομολογώ. Όταν το αντιλήφθηκε αυτό ένας καθηγητής μου, ο κος Χάρης Τριάντης, στάθηκε δίπλα μου περισσότερο από οικογένεια. Το λέω και συγκινούμαι. Ήταν δίπλα μου και ψυχολογικά και πρακτικά και τον ευγνωμονώ γι’ αυτό.

Αυτός και πολλοί άλλοι καθηγητές και άνθρωποι του πανεπιστημίου είναι και η αιτία που όταν συνειδητοποίησα πως όλο αυτό φτάνει στο τέλος του, έβαλα τ’ αναφιλητά. Ακόμα δεν μπορώ να φανταστώ πως έκλεισε αυτός ο υπέροχος κύκλος. Ένιωθα πως άφηνα για δεύτερη φορά την οικογένειά μου.

Το θετικό σε όλο αυτό είναι πως τα επόμενα βήματά μου, εάν όλα πάνε καλά, θα με οδηγήσουν και πάλι στην Κύπρο, οπότε με αρκετούς θα κρατήσω επαφή και θα τους κρατήσω στη ζωή μου. Αυτό κράτησα φεύγοντας από το Frederick, τους ανθρώπους του και τις σχέσεις που έχω αναπτύξει μαζί τους. Αυτά τα χρόνια με δίδαξαν πολλά, αλλά κυρίως με δίδαξαν πως η μεγαλύτερη επιτυχία κάποιου είναι να μπορεί να ανταπεξέρχεται σε όσες δυσκολίες που φέρει η ζωή και να βγαίνει κάθε φορά αλώβητος και πιο δυνατός από όλο αυτό.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search