Στέφανος Χαραλάμπους

SUCCESS IS OVERCOMING THE OBSTACLES AND GETTING CLOSER TO REACHING YOUR GOALS

#TheJourneyToMySuccess

Επιτυχία είναι να ξεπερνάς τα εμπόδια και να φτάνεις τους στόχους σου

Από μικρός θυμάμαι να μου αρέσουν οι τέχνες και όσα περιλαμβάνουν. Παρά το γεγονός ότι κανείς από την οικογένειά μου δεν είχε σχέση με αυτά, εγώ είχα μεγάλη αγάπη. Από το σχολείο ακόμα, ασχολήθηκα με τη ζωγραφική, έπαιζα μουσικά όργανα και γενικά θυμάμαι να με ελκύει οτιδήποτε καλλιτεχνικό, δημιουργικό. Παράλληλα μου άρεσαν, όμως, και τα μαθηματικά και η πληροφορική. Λένε, άλλωστε, πως τα μαθηματικά μυαλά, τα πιο πρακτικά, γίνονται εξαιρετικοί μουσικοί.

Το τελευταίο έτος του Λυκείου είχα δώσει εξετάσεις και εξασφάλισα θέση στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας-Θράκης, στο τμήμα Πληροφορικής. Ύστερα ήρθε ο στρατός. Ήταν λες και έπαθα blackout. Στα δύο χρόνια θητείας μου, είχα ξεχάσει κάθε τι που είχε να κάνει με την πληροφορική. Ήταν σαν επιλεκτική αμνησία.

Λίγους μήνες πριν απολυθώ, σε μία έξοδό μου, βρέθηκα με ένα φίλο ο οποίος εργαζόταν ως ηχολήπτης σε παραγωγές - κυρίως μουσικές. Συζητούσαμε και μου είπε πως έψαχνε για βοηθό. Του είχα εξηγήσει πως λόγω του στρατού, δεν θα ήμουν διαθέσιμος συνεχώς, αλλά εκείνος δεν είχε πρόβλημα. Κάπως έτσι ξεκίνησα την πρώτη μου δουλειά, σε κάτι με το οποίο δεν είχα ασχοληθεί ξανά, κι όμως μου φάνταζε υπέροχη εμπειρία. Και ήταν! Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω άτομα του χώρου, να αποκτήσω εμπειρίες, να μάθω ένα νέο επαγγελματικό κόσμο, για τον οποίο δεν είχα ιδέα πριν. Τότε άρχισα να αναθεωρώ το μέλλον μου και να σκέφτομαι πως ίσως θέλω να ακολουθήσω άλλο δρόμο.

Μιλώντας με τον φίλο μου, μου εξήγησε πως είχε σπουδάσει στο Frederick, στον κλάδο του Audio Visual. Ένα κλάδο που περιλαμβάνει graphic design, video και audio production. Όλα όσα αγαπούσα δηλαδή. Μόλις απολύθηκα από το στρατό, η πρώτη μου κίνηση ήταν να πάω στο Frederick και να μάθω τα πάντα γι’ αυτές τις σπουδές. Θυμάμαι τότε, είχα μιλήσει με ένα άτομο που θα καθόριζε σημαντικά την πορεία της ζωής μου. Τον καθηγητή και υπεύθυνο του κλάδου, τον κύριο Πανίκο Χαραλάμπους. Μιλούσαμε για ώρα. Μου εξήγησε τα πάντα για τον κλάδο, όσα περιλαμβάνει, τις ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης, τα πάντα. Πλέον δεν υπήρχε αμφιβολία πως αυτό ήταν που ήθελα να κάνω.

«Οι σχέσεις που αναπτύξαμε ήταν καθοριστικές και σε προσωπικό επίπεδο και σε επίπεδο εργασιών εντός του πανεπιστημίου. Το Frederick λειτουργεί σαν οικογένεια και αυτό το αίσθημα θέλει να εμφυσήσει ανάμεσα στους φοιτητές του, γι’ αυτό και προωθεί πολύ τις ομαδικές εργασίες και τις συνεργασίες μεταξύ των φοιτητών.»

Στέφανος

Λένε πως κάθε αρχή και δύσκολη, έτσι ήταν και μαζί μου. Το πρώτο διάστημα στο πανεπιστήμιο ήταν λίγο περίεργο γιατί δεν ήξερα απολύτως κανέναν. Παρότι με ενθουσίαζε η ιδέα του να είμαι φοιτητής, όταν ξεκίνησα και συνειδητοποίησα πως δεν είχα κανένα γνωστό ή οικείο πρόσωπο, τρομοκρατήθηκα λίγο. Περπατούσα μόνος στους διαδρόμους, έτρωγα μόνος στην καφετέρια. Έμοιαζα αντικοινωνικός και απόμακρος. Δεν κράτησε για πολύ. Σύντομα άρχισα να σχετίζομαι με τους συμφοιτητές του κλάδου μου και να κάνω παρέα μαζί τους. Όσο περνούσε ο καιρός, μάλιστα, κατάλαβα πως αυτή η σχέση, αυτή η επαφή ήταν και ένα μεγάλο κίνητρο για να συνεχίσω με όρεξη και ενθουσιασμό τις σπουδές μου. Αν δεν ήταν αυτοί, δεν θα έφτανα ποτέ στο σημείο που είμαι σήμερα.

Οι σχέσεις που αναπτύξαμε ήταν καθοριστικές και σε προσωπικό επίπεδο και σε επίπεδο εργασιών εντός του πανεπιστημίου. Το Frederick λειτουργεί σαν οικογένεια και αυτό το αίσθημα θέλει να εμφυσήσει ανάμεσα στους φοιτητές του, γι’ αυτό και προωθεί πολύ τις ομαδικές εργασίες και τις συνεργασίες μεταξύ των φοιτητών. Αν δεν υπήρχε λοιπόν αυτή η χημεία με τους συμφοιτητές και πλέον φίλους μου, τίποτα δεν θα λειτουργούσε σωστά.

«Λίγο πριν το τέλος του πρώτου έτους σπουδών μου, μέσα στη μεγάλη οικονομική κρίση που βίωσε η Κύπρος δηλαδή, ο πατέρας μου έμεινε χωρίς δουλειά κι εγώ έμεινα μετέωρος αφού πλέον η οικογένειά μου δεν μπορούσε να με στηρίξει οικονομικά για να συνεχίσω τις σπουδές μου.»

Στέφανος

Εξίσου σημαντική σχέση ήταν και αυτή που ανέπτυξα με τον καθηγητή και πλέον φίλο μου, τον κύριο Πανίκο Χαραλάμπους. Ένας καθηγητής, ένας άνθρωπος που δίνει μεγάλη σημασία σε όλους τους φοιτητές του ανεξαιρέτως, όπως έδωσε και σε εμένα. Ήταν δίπλα μου σε ό,τι και αν του ζητούσα. Βοήθεια με τις εργασίες, με τα μαθήματα, ακόμα και στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου, μέχρι σήμερα, ο κύριος Χαραλάμπους ήταν εκεί.

Λίγο πριν το τέλος του πρώτου έτους σπουδών μου, μέσα στη μεγάλη οικονομική κρίση που βίωσε η Κύπρος δηλαδή, ο πατέρας μου έμεινε χωρίς δουλειά κι εγώ έμεινα μετέωρος αφού πλέον η οικογένειά μου δεν μπορούσε να με στηρίξει οικονομικά για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Αποφάσισα, λοιπόν, πως έπρεπε να σταματήσω το πανεπιστήμιο και να βρω δουλειά. Δεν έβλεπα άλλη λύση.

Στις πρώτες απουσίες που έκανα από τα μαθήματά μου, δέχτηκα τηλέφωνο από τον κύριο Χαραλάμπους, ο οποίος με ρωτούσε πού είμαι και γιατί δεν πάω στο μάθημα. Του εξήγησα πώς έχει η κατάσταση και χωρίς δεύτερη σκέψη μου ζήτησε να περάσω από το γραφείο του για να συζητήσουμε τις επιλογές που είχα. Η αλήθεια είναι πως δεν έβλεπα καμία άλλη επιλογή, αλλά πήγα.

Λίγο καιρό μετά τη συζήτησή μας, δέχτηκα τηλέφωνο από ανώτερους λειτουργούς του πανεπιστημίου, οι οποίοι μου είπαν να ετοιμάσω μία επιστολή με το πρόβλημά μου, στην οποία να εξηγώ τι ακριβώς συμβαίνει. Εκείνο το χαρτί βρέθηκε στο γραφείο του κύριου Φρειδερίκου, έγινε μία σύσκεψη, όπως έμαθα αργότερα, και το επόμενο βήμα ήταν να επιστρέψω στο πανεπιστήμιο βάσει μιας ειδικής συμφωνίας στην οποία θα φοιτούσα κανονικά και θα ξεκινούσα την αποπληρωμή των διδάκτρων όταν έβρισκα δουλειά. Ακόμη και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, δεν μπορώ να πιστέψω πως μου δόθηκε τέτοια ευκαιρία. Το πόσο ευγνώμων είμαι, δεν νομίζω πως περιγράφεται με λόγια.

«Το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο μού έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσω τις σπουδές μου και να καταφέρω να τις ολοκληρώσω, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Αυτό είναι κάτι που θα θυμάμαι πάντα!»

Στέφανος

Στο μεταξύ είχα ξεκινήσει να δουλεύω και σε μία καφετέρια, παράλληλα με το πανεπιστήμιο, για να μπορώ να βοηθώ την οικογένειά μου οικονομικά και να καλύπτω και τα δικά μου έξοδα. Το πρόβλημα, όμως, ήταν πως ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος και ένιωθα μεγάλη πίεση για να ανταπεξέλθω σε όλα. Γι’ ακόμη μία φορά, το πανεπιστήμιο ήταν δίπλα μου, καθώς όταν τους ζήτησα να μεταφέρω δύο μαθήματα για το επόμενο εξάμηνο, ήταν πολύ βοηθητικοί. Παράλληλα, ο κος Χαραλάμπους, γνωρίζοντας τα δεδομένα, φρόντιζε να μου προσφέρει μικρές δουλειές - κυρίως φωτογραφίσεις. Ήταν μεγάλο κίνητρο για εμένα όλο αυτό, μου έδωσε αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό μου.

Το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο μού έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσω τις σπουδές μου και να καταφέρω να τις ολοκληρώσω, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Αυτό είναι κάτι που θα θυμάμαι πάντα!

Ολοκληρώνοντας τις σπουδές μου, συνέχισα να εργάζομαι στην καφετέρια. Πήγαινα καλά, οπότε πήρα προαγωγή και αύξηση. Έτσι αποφάσισα να παραμείνω καθώς το πρόβλημα στο σπίτι δεν είχε ακόμη λυθεί. Δεν πέρασε πολύς καιρός όταν άρχισα να αισθάνομαι περίεργα σε αυτή τη δουλειά. Σκεφτόμουν πως δεν έχω θέση εκεί. Πως μετά από τόσα που πέρασα και τις τόσες θυσίες που έκανα για να σπουδάσω κάτι που αγαπώ, ήταν άδικο να το αφήσω για κάτι που δεν με γέμιζε. Ένιωθα πως έδινα την ενέργειά μου και το είναι μου σε κάτι που δεν με εξέφραζε.

Ένιωσα πως έφτανα στα όριά μου και αποφάσισα να πάρω τηλέφωνο τον παλιό καθηγητή μου, τον κύριο Χαραλάμπους, και να τον ρωτήσω αν είχε υπόψη του θέσεις εργασίας στον τομέα μου. Δύο εβδομάδες μετά, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε για μια σειρά σε ένα τηλεοπτικό κανάλι που ζητούσε βοηθό σκηνοθέτη και παραγωγής. Χωρίς δεύτερη σκέψη έστειλα βιογραφικό και μόλις με κάλεσαν, παραιτήθηκα από την καφετέρια και ξεκίνησα στη νέα μου δουλειά. Τα λεφτά ήταν πολύ λιγότερα από όσα έπαιρνα πριν, όμως δεν με ένοιαζε γιατί έκανα κάτι που αγαπούσα, αποκτούσα εμπειρίες και γνώσεις. Γνώριζα τους ανθρώπους του χώρου και δικτυωνόμουν.

«Κατάφερα να εκπληρώσω τους στόχους και τα όνειρά μου, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που μου παρουσιάστηκαν και αυτό για εμένα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία. Το Frederick για εμένα είναι η δεύτερη οικογένειά μου και αυτό δεν είναι υπερβολή!»

Στέφανος

Η μία δουλειά έφερε την άλλη και βρέθηκα να δουλεύω σε διάφορες κυπριακές παραγωγές της τηλεόρασης και του θεάτρου, διαφημίσεις, συναυλίες, ταινίες. Ό,τι μπορείς να φανταστείς. Παρόλα αυτά, τέτοιες δουλειές δεν προσφέρουν μονιμότητα, οπότε σε κάποια φάση, όταν ολοκληρώθηκαν όλα τα projects στα οποία συμμετείχα, έμεινα άνεργος. Κάπου εκεί, η μοίρα, το κάρμα, η τύχη, δεν ξέρω, βοήθησαν και δέχτηκα τηλέφωνο από τον κύριο Χαραλάμπους για μία ανοιχτή θέση εργασίας στο Frederick, ως Lab Assistant. Έστειλα βιογραφικό, με κάλεσαν για συνέντευξη και λίγο καιρό αργότερα βρέθηκα να δουλεύω ανάμεσα σε ανθρώπους που λίγα χρόνια πριν με είχαν στηρίξει όσο κανείς άλλος. Παράλληλα με τη θέση του Lab Assistant, ανέλαβα τις βιντεογραφήσεις και τις φωτογραφίσεις του πανεπιστημίου, οπότε είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ και με το πεδίο που αγαπώ.

Ειλικρινά, ποτέ μου δεν περίμενα πως θα είχα μια τέτοια εμπειρία. Πως θα μου τύχαιναν όλα αυτά και θα τα κατάφερνα στη ζωή μου, με τέτοιο τρόπο. Κατάφερα να εκπληρώσω τους στόχους και τα όνειρά μου, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που μου παρουσιάστηκαν και αυτό για εμένα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία. Το Frederick για εμένα είναι η δεύτερη οικογένειά μου και αυτό δεν είναι υπερβολή!

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

facebook youtube

©2017 Frederick University. All rights reserved.

Search